De Hardangervidda bezocht ik nu twee maal. In de winter van 2005 en de zomer van 2006. Anneke was er in de zomer van 2005. Na mijn eerste bezoek was het duidelijk: ik zou hier terug komen. Deze vidda wilde ik ook zonder sneeuw zien. En dat kreeg ik, in de zomer van 2006. Maar wat een verschil met de zomer van 2005:

juni 2005                        juni 2006  

    De Hardangervidda is het grootste bergplateau van Europa. Het beslaat circa 8000 km² en heeft een erg ruig karakter. In 1600 schreef de bisschop van Bergen, Peder Claussøn Friis dat het verboden was dit gebied over te steken. Hij had het gebied in de winter bezocht en was erg onder de indruk. Het verbod is overigens door niemand opgevolgd. Toch heeft het een naam een ruig gebied te zijn, het is Europa's meest zuidelijke plek waar arctische natuur op een dergelijke laagte voorkomt. Het is de meest zuidelijke plek waar poolvossen voorkomen of in ieder geval voorkwamen. Verder leeft er een grote ( mogelijk de grootste van Noorwegen ) kudde wilde rendieren en komen de lemming en de lynx hier ook voor. Slechts enkele van de ongeveer 120 vogelsoorten die hier te vinden zijn het hele jaar op de Vidda. Raven, sneeuwhoenders en roofvogels zoals arenden en sneeuwuilen hebben zich kunnen aanpassen. De overige soorten zijn trekvogels die hier in de zomer een broedplaats vinden.

sneeuwuil                                  rendieren

    Van de totale oppervlakte van de Hardangervidda is het centrale deel, 3430 km², uitgeroepen tot nationale park. Deze bescherming was noodzakelijk ivm de waterkrachtcentrale die in Sima gebouwd is. Om te verkomen dat er teveel verloren ging door het indammen van meren en reguleren van watervallen is voor deze oplossing gekozen. Naast dit centrale deel zijn nog twee gebieden tot beschermd worden; de Skaupsjøen-Hardangerjøkulen in het noorden en Møsvatnet-Austfjell in het zuiden.

stuwmeer Sysenvatn                      Hardangerjøkulen 

     De gletsjer die een deel van de Hardangervidda bestrijkt is slechts enkele duizenden jaren oud. En dat is jong voor een gletsjer. De gletsjer kon hier op relatief geringe hoogte ontstaan om hier zoveel neerslag valt.  En dat maakt dus ook de energiewinning met waterkrachtcentrales weer zo aantrekkelijk. De Hardangerjøkulen is 73 km² en heeft een maximale dikte van 300 meter. De top ligt op 1840 meter. De gletsjer is vanaf rv 7 goed te zien.

     De gemiddelde hoogte van de Hardangervidda is 1200 meter, de boomgrens ligt op zo'n 1000 meter. Aan de westzijde van de vidda valt veel meer regen dan aan de oostzijde. De westzijde is dan ook rijker begroeid.

de westzijde

het midden

de oostzijde

     Zo'n 5000 jaar terug was de Hardangervidda bedekt met berken en dennenbomen. Restanten daarvan worden nog gevonden in het hoogveen. Een nieuwe koudeperiode maakte dat de boomgrens zakte tot 1000 meter en zo is het landschap wat wij kennen van de Hardangervidda is ontstaan. De hoogste berg op de vidda is met 1719 meter de Sandfloeggi. De bekendste is de Hårteigen (1690 m) met zijn karakteristieke bolhoedvorm.                                  Op de vidda zijn vele wandelpaden uitgezet. Meer informatie daarover vind je bij de DNT, Den Norske Turistforering. Verder zijn er diverse Nederlandstalige reisboeken te koop waarin over deze wandeltochten wordt geschreven.

    Ik besteed veel tijd en aandacht aan het maken van mijn websites. Ik hoop dat je hier respect voor hebt. Met andere woorden dat je geen teksten of foto’s van mijn site haalt zonder mijn toestemming. Dank je.