De muskusos lijkt op een groot rund maar behoort tot de Caprinae, waardoor het nauwer verwant is aan geiten en schapen dan aan runderen. Ze zijn zeer stevig gebouwd en kunnen tussen de 225 en 400 kilo wegen. Mannetjes zijn groter dan vrouwtjes. Mannetjes hebben een kop-romp lengte van 200 tot 245 centimeter, vrouwtjes tot 190 centimeter. De schofthoogte is bij mannetjes 130 tot 165 centimeter, bij vrouwtjes tot 110 centimeter. De lange behaarde staart is tien tot twaalf centimeter lang.

  Het is een plomp dier met een grote kop en een brede snuit. De muskusos heeft een vacht van diepbruine kleur met een lichte vlek op de neus en achter de schouders. De hoorn is plat en breed en bevindt zich dicht bij de schedel met gekromde uiteinden. Zowel de mannetjes als de vrouwtjes hebben hoorns. De hoorns van de mannetjes zijn breder dan die van de vrouwtjes. De nek en poten zijn kort en gedrongen. De muskusos heeft een korte staart die vaak wordt aangezien als deel van de vacht.

  Ze hebben een erg langharige vacht, bestaande uit haren van ongeveer 70 centimeter lang. Deze vacht bedekt de staart en de oren, en hangt 's winters tot op de brede hoeven. De vacht is 's zomers donkerbruin en 's winters zwartbruin. Tussen april en juni verliest de muskusos de dikkere wintervacht.

  Het voedsel bestaat uit korstmossen, twijgen van bosbessen, grassen en zegge in de winter en wilg, dwergberk en verschillende kruiden in de zomer.

  Tijdens de paartijd in de zomer scheiden de stieren via de klieren boven hun ogen een sterke muskusachtige geur af en vechten met elkaar om het recht om te paren. Een rivaal die de dominante stier uitdaagt, stampt snuivend en met dreigende blik op de grond, waarna ze met ongeveer veertig kilometer per uur op elkaar afstormen en hun hoorns met een daverende klap op elkaar slaan. Deze kopstoten zijn te horen tot wel 2 km in de omtrek. De verliezers vormen vrijgezellenkuddes of trekken alleen verder, op zoek naar een andere kudde om over te nemen. In de herfst sluiten ze zich weer aan bij gemengde kuddes. Na de paring werpt het vrouwtje aan het einde van de lente één kalf, slechts zelden twee. Het kalf heeft een krullerige vacht. Het kalf kan al na een week grazen, maar voedt zich het eerste jaar nog met de moedermelk.
Mannetjes zijn na vijf jaar geslachtsrijp, vrouwtje na twee jaar.

  Tijdens de paartijd in de zomer scheiden de stieren via de klieren boven hun ogen een sterke muskusachtige geur af en vechten met elkaar om het recht om te paren. Een rivaal die de dominante stier uitdaagt, stampt snuivend en met dreigende blik op de grond, waarna ze met ongeveer veertig kilometer per uur op elkaar afstormen en hun hoorns met een daverende klap op elkaar slaan. Deze kopstoten zijn te horen tot wel 2 km in de omtrek. De verliezers vormen vrijgezellenkuddes of trekken alleen verder, op zoek naar een andere kudde om over te nemen. In de herfst sluiten ze zich weer aan bij gemengde kuddes. Na de paring werpt het vrouwtje aan het einde van de lente één kalf, slechts zelden twee. Het kalf heeft een krullerige vacht. Het kalf kan al na een week grazen, maar voedt zich het eerste jaar nog met de moedermelk.
Mannetjes zijn na vijf jaar geslachtsrijp, vrouwtje na twee jaar.
 

  Tijdens de zomer leven ze in kleine kuddes van 10 tot 12 dieren. De groep bestaat uit vrouwtjes geleid door een ouder mannetje. De stieren zijn solitaire dieren en leven alleen, gescheiden van de kudde. Tijdens de winter neemt het aantal dieren in een dan gemengde kudde toe tot ongeveer 50 dieren.
 

  De muskusos is bestand tegen extreem koude temperaturen (tot 50 graden onder Celcius) dankzij hun lange, dikke wolvacht. Deze buitenste vacht behouden ze ook tijdens de zomer, maar de onderste vacht verliezen ze in mei en juni. Dit is de meest kostbare wol ter wereld. Een halve kilo van deze wol, gesponnen tot een 40 vezeldraad laat zich uitstrekken over een afstand van 40 kilometer!

  Het aantal dieren van de muskusos is sterk gedaald de afgelopen jaren, maar in het Nationale Park Dovrefjell is het aantal juist toegenomen. Deze stijging resulteerde in een debat dat draaide om de vraag of jagen moest worden toegestaan om de grootte van de kuddes in te perken. Toen is besloten dat jagen vooralsnog niet is toegestaan.

  In het Dovrefjell Nasjonalpark, de enige plek waar in Noorwegen muskusossen leven, is het mogelijk om met een ervaren gids de muskusossen te zien. De gidsen weten waar de ossen zich bevinden en geven de garantie dat je minstens 1 dier zal zien. Daarnaast kan je er rendieren en sneeuwhoenders zien. ’s Zomers worden deze safari’s aangeboden van half juni tot eind augustus. Bezoek je op eigen gelegenheid het Dovrefjell Nasjonalpark benader de muskusossen dan niet te dicht. Ze kunnen een snelheid ontwikkelen van 50 tot 60 kilometen per uur. Harder dan dat jij kunt rennen. Als ze zich bedreigt voelen zullen zij niet aarzelen maar aanvallen. Zeker als er kalveren bij de groep zijn.

Voor foto's van muskusossen op de Dovrefjell, kijk in het fotoalbum. De foto's zijn gemaakt door Anneke van Hulst en Petry den Hartog.

Anneke en Petry, bedankt dat ik jullie foto's mag gebruiken!

    Ik besteed veel tijd en aandacht aan het maken van mijn websites. Ik hoop dat je hier respect voor hebt. Met andere woorden dat je geen teksten of foto’s van mijn site haalt zonder mijn toestemming. Dank je.