Een bosrendier is een wilde hertensoort waarvan, zoals bij de rendieren gewoon is, beide geslachten geweien dragen. Ook de kleur, van wit tot bijna zwart, komt overeen met de rendieren. Het bosrendier heeft hogere poten dan het tamme rendier. Het bosrendier leeft in het wild nog in de bossen in het grensgebied tussen Finland en Rusland.

   Het wilde bosrendier dat er op het eerste gezicht dus uitziet als een gewoon rendier is een van de bijzonderheden van de Finse natuur. Bosrendieren komen voornamelijk voor in Finland, Rusland, Estland, Letland en Litouwen. Ze werden voor het eerst ontdekt in Finland en daaraan danken ze ook hun wetenschappelijke naam, Rangifer tarandus fennicus, hetgeen eigenlijk “Fins rendier” betekent. Tot het eind van de 19e eeuw was het bosrendier een heel algemene verschijning, maar door de jacht op deze dieren verdwenen ze vrij snel uit Finland en konden ze alleen diep in Rusland overleven. Gelukkig zag de Russische regering al in 1913 in dat deze soort beschermd moest worden en daardoor kon hun aantal in Rusland weer toenemen. Door de aanleg van een spoorlijn kon de populatie niet meer in oostelijke richting uitbreiden, dus daardoor groeide de populatie sneller in westelijke richting, richting Finland. Toch duurde het nog tot 1967 voor er in Finland weer een paar groepjes waargenomen werden. Inmiddels waren er ook in Finland maatregelen ter bescherming van deze ondersoort genomen. Momenteel leven er in Finland weer bijna 4000 bosrendieren in drie populaties.
  Toch is het voortbestaan van deze soort nog niet veiliggesteld. Een ander gevaar ligt op de loer, namelijk de concurrentie om ruimte met toendrarendieren en gedomesticeerde rendieren. In het bijzonder de huisrendieren, die door de Sami voor het vlees en de huid gehouden worden, eten veel van het voedsel van de bosrendieren. Daarom heeft de Finse regering een maximum gesteld aan het aantal gedomesticeerde rendieren. Om vermenging met de toendrarendieren te voorkomen, is er tussen 1998 en 2001 een hek van 84 km in Oost-Finland geplaatst, met steun van de E.U.

                                    

   Het bosrendier, verschilt van het gedomesticeerde (tamme) rendier in het feit dat hij langere poten heeft, groter en slanker is en dat zijn gewei minder gebogen is. Die langere poten zijn in het bos noodzakelijk als het rendier op de vlucht moet voor een wolf. Het bosrendier springt over takken en braamstruiken. Ook kunnen zij zich met de lange poten schoppend goed verdedigen. Net zoals de andere rendieren hebben ze grote sikkelvormige hoeven, zodat ze stevig staan in de sneeuw en op ijs. De hoeven van de bosrendieren zijn groter dan van hun tamme soortgenoten. Ze een grotere kop dan de tamme rendieren en hebben zij een groter reukorgaan met veel epitheel. Hiermee kunnen ze voedsel op de reuk vinden als het zicht beperkt is. Bovendien doen de grote neuzen ook dienst als warmte- en vochtwisselaar voor de ademlucht.

   Ook het gedrag is anders: toendrarendieren en gedomesticeerde rendieren leven in grote kuddes, terwijl bosrendieren in veel kleinere groepjes door de bossen trekken. Opvallend is dat de bosrendieren niet weglopen als ze zich bedreigd voelen, maar juist aanvallen.

   Het wilde rendier eet verschillende kruiden, hooi, bladeren en korstmos. In de zomer eet hij bij voorkeur veenlandvegetatie zoals het waterdrieblad. Ook eet het bosrendier van boombladeren, vooral van wilgen. Wanneer in de herfst de vegetatie verdord gaat hij korstmossen en twijgen eten.

   Bosrendieren zijn in Europa in het Europese fokprogramma (EEP) opgenomen en zijn oa in Nederland in dierentuinen te zien. In Burger's  Zoo ( Arnhem ) is een fokgroep. In diergaarde Blijdorp ( Rotterdam ) leeft een groep mannetjes. Deze bosrendieren zijn in 2002 in Scandinavië geboren en in 2003 naar Nederland gekomen. In Diergaarde Blijdorp hoopt men in de toekomst ook wijfjes te kunnen krijgen zodat ook hier een fokgroep kan komen. De foto's op deze pagina en in het fotoalbum van het bosrendier zijn gemaakt in Diergaarde Blijdorp, Rotterdam en Burger's zoo in Arnhem.

    Ik besteed veel tijd en aandacht aan het maken van mijn websites. Ik hoop dat je hier respect voor hebt. Met andere woorden dat je geen teksten of foto’s van mijn site haalt zonder mijn toestemming. Dank je.