bergmeer, 1000 mtr.

     Het is een schitterende dag. Volop zon en slechts hier en daar een wolkje te zien. Net als vorig jaar maak ik vooraf geen planning. Ik heb allerlei informatie over de omgeving verzameld en deze gebundeld. En tijdens het ontbijt laat ik mij inspireren door onder andere het weer. En natuurlijk, waar ik zin in heb. Een stuk wandelen, veel autorijden of liever iets in de buurt doen. Kortom ik laat het iedere ochtend gebeuren zo als het komt. En omdat het vandaag mooi weer is besluit ik er echt op uit te gaan. Ik wil naar Ormtjernkampen. Ormtjernkampen is een Nationaal Park en met slechts 9 vierkante kilometer is het het kleinste Nationale Park in Noorwegen. Het is een oerbos, met oeroude sparrenbomen. Het park is heel goed toegankelijk voor publiek en dus ideaal voor een fijne wandeling. Het is wel even rijden vanuit Beitostølen. Een mooie weg, met natuurlijk veel bochten, dwars door de bergen achter Fagernes. En de laatste 20 kilometer is onverhard. Door het warme en droge weer van de afgelopen weken is de weg erg stoffig. Stofwolken achter de auto en stof achterop de auto. Onderweg passeer ik mooie bergmeren en goede viswaters.

De bergmeren Tjetjern en Storlagervann, op 975 meter hoogte.

     Om Ormtjernkampen in te kunnen moet je een tolweg over, de Ormtjønnsvegen. Lopend is geen probleem. Dan ga je onder de slagboom door en loop je de laatste 2 ½ kilometers naar het natuurpark. Wil je met de auto tot het begin van de wandelroute dan moet je de sleutel van de slagboom halen. En dat kan een paar kilometer verderop bij café Holsbru. Tegen betaling van de tol krijg je de sleutel mee, een folder met een route en informatie over Ormtjernkampen, in het Nederlands. 

   Dit nationale park in Gausdal Vestfjell ligt op 1128 meter boven zeeniveau. De ongerepte natuur in dit gebied is typerend voor deze omgeving. Tijdens de wandeling heb je uitzicht op de Dokkampen. Zoals hier vanaf de vlakte Storskardet.

     En in het westen Snuen en Røssjøkollene.

    Helaas dreigt er onweer, ik hoor het verderop tussen de bergen al flink te keer gaan, en besluit ik terug te gaan voor ik de berg Ormtjernkampen, waar het park dus naar vernoemt is, bereikt heb. Uiteindelijk ben ik hier toch zo'n 3 uur aan de wandel geweest en het was zeker de moeite waard. Een schitterend bos, met geweldige uitzichten. Helaas ook erg veel muggen. Kom ik op een ander jaar weer in deze omgeving, dan ga ik zeker terug. Alleen kies ik dan de makkelijke route. De route die ik vandaag nam is vrij steil.

   Bij de auto aangekomen zie ik dat hier al wat regen is gevallen en op de terugweg krijg ik ook een bui. Gelukkig ben ik dan al van de onverharde weg af. Gelukkig schijnt in Beitostølen de zon nog volop. Ik besluit nog lekker even door te genieten van deze dag. En ik rij door de Valdresflya op. En dat was een thuiskomen. Herkenning van 3 jaar terug, toen was ik hier met Martin en Petry. De zon schijnt nog vol op de sneeuw, het is hier werkelijk schitterend. Kijk zelf maar.

                   De Valdresflya.                                          Smeltwater op weg naar het Vinservatn.

Bitihorn.

Op de terugweg kreeg ik toch nog regen. Gelukkig pas toen ik bijna van de onverharde weg af was. Want met regen zou dit een moederboel worden. Later bleek het stof achterop de auto in een soort beton veranderd te zijn. Fijn kon ik de auto gaan staan wassen. Ik heb vakantie!

Omdat in Beitostølen de zon nog volop scheen besloot ik door de rijden naar de Valdresflya. Effe een wafeltje eten in de herberg. Eigenlijk had ik geen beeld meer van de flya maar eenmaal aangekomen wist ik het weer. Herkenning! Schitterend! Kijk maar.