En vandaag is het zo ver. Ik ga verkassen. Vandaag reis ik van Lofthus naar Evje. Ik ga met een omweg, langs Eidsborg. Een afstand van totaal ruim 400 kilometer. Als ik de auto inpak is het gelukkig droog. Daarna de hut schoonmaken en dan kan ik gaan rijden.

  Nog eenmaal dat rare tunneltje bij Odda. iedereen die daar eens geweest is weet waarschijnlijk wel welke ik bedoel. Een klein tunneltje, smaller dan de weg en donker, geen verlichting. En het hele tunneltje  bestaat uit een bocht. Je rijd dus het donker in, een wegversmalling en een bocht tegemoet. Altijd spannend! En bij Odda komen de eerste dikke wolken weer en gaat het zachtjes regenen. Tot aan Røldal is de weg dus al bekent en daarna is alles weer nieuw, voor mij tenminste. Ik rij nu onder de Hardangervidda langs, via de Haukelivegen. Deze weg werd in 1866 geopend en is een van de mooiste wegen van Zuid-Noorwegen.

   Het is hier koud en guur. Ruig en zo ontzettend mooi! Het geeft het idee of je over de toppen van de wereld rijd. Wat een fantastisch uitzicht heb je hier, op deze weg hoog in de bergen. Na Røldal ga de weg zo'n 700 meter omhoog en via vele bochten en door vele tunnels kom ik op de Haukelifjell. En ik zei het al eerder maar ook hier is na iedere bocht en na iedere tunnel het imponerende landschap mooier en ruiger dan voor de bocht of tunnel. Wat een schitterende weg. Geniet maar even mee...

   Fantastisch hé?  Door de regen en de wind was het erg koud. Na het maken van de foto's zat ik werkelijk te bibberen van de kou, ondanks dat ik mijn winterjas aan had. Ik hoop zeker hier nog eens terug te komen.

   Op de Haukelifjell rij ik de provincie Hordaland uit en de provincie Telemarken in. De weg loopt vervolgens spiraalsgewijs weer naar beneden, tot aan Haukeligrend. Het landschap veranderd met elke bocht, er staan nu veel naaldbomen langs de weg en op de berghellingen. De weg volgt de stroming van een rivier.

   Onderweg zie ik verschillende openlucht musea, zoals Mjonøy. Een museum waar allerlei oude ambachten te zien zijn. Ik heb zin in een broodje en ik ga op zoek naar de bakkerij. In de bakkerij liggen allerlei heerlijke broodjes en broden op schappen. Je kan pakken wat je wil, papieren tassen staan klaar. En bij de receptie kan je afrekenen. Wat een vertrouwen! Jammer genoeg heb ik geen tijd om het museum, dat vrij toegankelijk is, verder te bekijken. Ik rij verder naar Eidsborg. Het is nu eindelijk gestopt met regenen en af en toe zie ik zelfs de zon weer. Ik wil in Eidsborg de staafkerk in het Vest-Telemark Museum gaan bekijken. Deze staafkerk is gebouwd rond 1250 en is gewijd aan Sint Nicolaas van Bari, de schutterspatroon van reizigers. Maar bij ons vooral bekent als kindervriend. In de kerk staat een beeld van Sint Nicolaas. En alleen Nederlanders kennen hem, vertelde men mij ter plekken. Helaas mag je binnen geen foto's maken. Deze staafkerk is zeker de moeite van het bekijken waard. Zowel van binnen als van buiten is het een mooie kerk. De 17e eeuwse, beschilderde beelden en andere versieringen werden bij een restauratie in 1929 teruggevonden. Binnenkort wordt de kerk opnieuw gerestaureerd. In het museum staan verder nog een 9-tal oude woningen.

   Hierna rij ik verder op de rv 9. Deze weg is stukken beter dan de rv 45. En eindelijk kan ik een beetje gaan doorrijden. Maar wat verzinnen de Noren daarop? Schapen op de weg! Dus toch nog goed oppassen want ik wil geen schaap doodrijden. Gaandeweg verander ook de architectuur van woningen en schuren. En natuurlijk het landschap. Ik kom nu in een heel ander landschap terecht. Soms zelfs een soort moerasachtig landschap. Veel water met daarin begroeiing. En overal naaldbomen met soms wat loofbomen. Het ziet er allemaal veel zachter en vriendelijker uit dan de ruige bergen en hoogvlakten waar ik vandaan kom. 

    En als ik rechts van mij een waterval zie kan ik niet anders dan de auto op de weg keren en terug te rijden. Hier moet ik wat foto's maken.

    Nog eenmaal zie ik een berg met sneeuw op de toppen en daarna vervolg ik mijn weg naar Evje. Als ik op de camping aankomt blijkt ineens dat ik een Scandinavische campingpas nodig heb. In Lofthus hebben ze daar niet naar gevraagd en ik heb voor vertrek gelezen dat het in Noorwegen niet verplicht is. Maar de eigenaar van deze camping zegt dat het wel verplicht is en omdat hij zich aan de wet houd moet ik er ter plekken een kopen. Dat is in ieder geval beter dan op zoek te moeten naar een andere camping. Hij weet mij ook te vertellen dat je hier in de omgeving goed elanden kan spotten en hij geeft mij een kaart van de omgeving mee waar hij op aanteken waar ik elanden kan vinden. Rond 21 uur ga ik op pad. Het is mooi hier. Heel anders dan aan de westkust.

   Ik vind een van de plaatsen die mij gewezen zijn. Een mooi stuk bos. In het bos ligt een ven. Volgens mij een uitgelezen plek voor elanden. In het bos vind ik elandenpoep en in de drassige grond afdrukken van elanden. Ze zitten hier dus echt! En of ik ze gezien heb?