Het einde is in zicht gekomen. Morgen vertrekken we weer richting Denemarken. En dan is dit de laatste dag in Noorwegen. Martin kiest ervoor om thuis te blijven, hij wil een rustdag voor de lange autoritten die ons de komende dagen wachten. Het weer ziet er niet best uit, het miezelt een beetje. Ik besluit om in de buurt een beetje te gaan wandelen. Geen geklim, geen geklauter vandaag. Ik pak de gids “Hovden, wandelen en fietsen” erbij en kies een wandeling uit. Vanaf Hegni Frituftsområde, dat is aan de andere kant van Hovden, start een wandeltocht langs de rivier de Otra naar het hotel naast onze camping. Martin zet mij af bij het beginpunt en ik wandel dan weer terug. Ik weet niet of ik nu echt route 5 uit het boekje loop maar ik vind mijn weg wel. En inderdaad, als ik de Støylsbrua oversteek kom ik in route 6 terecht. Route 6 loopt langs twee heuvels, de Otrosåsen en de Røyrvikåsen. De eerste deden wij de eerste dag hier. En ik loop er op mijn laatste dag nog eens omheen. De route loopt over de lysløype, dat zijn verlichtte langlaufpaden. En in de zomer prima wandelpaden. Was het aan het begin van mijn wandeling nog betrokken en viel er af en toe een spatje, nu schijnt de zon weer. Het is een lekkere, rustige wandeling. Met volop tijd om foto’s te maken.  Het is hier een mooi wandelgebied, niet spectaculair maar wel mooi. Hij voert langs de monding van de Otra in het meer Otros en langs het Hartevatn. Dit meer is tot 752 meter diep. Ongelofelijk. In het meer komt de kleine forel voor. De naam is afgeleidt van de vele kleine eilandjes die in het meer te vinden zijn, harter of horter in het Noors. Aan de overzijde van dit meer stroomt de Otra weer verder richting zee. 

   De route verloopt nu helemaal naar mijn eigen inzicht. Ik loop van allerlei routes een stukje en vermaak mij prima. En uiteindelijk kom ik weer uit op route 5. Zo kan ik het laatste stukje van mijn wandeling langs de Otra, naar de camping teruglopen. En dan blijkt de rivier die mij alle avonden zo lekker in slaap sust hier een werkelijker woesteling te zijn. De wind trekt inmiddels goed aan en achter mij, het is werkelijk waar, hoost het. Maak ik net nog een foto van een boom voor mij, badend in het zonlicht, achter mij is het heel slecht weer. Dus hup hup, naar huis. En daar schijnt de zon, heeft Martin koffie, soep en de sauna op tempratuur. En zo komt de vakantie aan zijn einde.

   Dag Noorwegen, tot volgend jaar! Dan ga ik weer maar het zal dan een heel andere vakantie gaan worden. Hoe? Lees er vanaf 3 augustus 2010 alles over op mijn weblog! En beleef alles weer met mij mee.