Dat was de laatste dag hier in Beitostølen. Gisteren het meeste al ingepakt, nu nog even de rest. De hut schoonmaken en dan ga ik verder. Niet zo heel veel verder hoor. Ik ga nu nog voor 5 nachten naar Heidal. Dat ligt aan de andere kant van de Jotunheimen. Ik kan dus uit twee routes kiezen. Ik kan over de Valdresflya, de korte route. Ik kan ook over de Jotunheimvegen gaan. Dat is met zo'n 200 kilometer de lange route.

    Je ziet het hier al. De Valdresflya ligt heerlijk in het zonnetje. En zo te zien is de Jotunheimvegen vrij modderig. Logisch natuurlijk, de weg is onverhard en de afgelopen dagen is er heel wat regen gevallen. Dus wordt het de Valdresflya. Het is er heerlijk rustig dus ik kan op mijn gemakje rijden. Natuurlijk maak ik een paar stops. Om te genieten van al het moois en om uit te kijken naar de rendieren. Moois zie ik genoeg, rendieren helaas niet. De zon schijnt weer volop dus dat geeft weer mooie foto's. Van smeltende sneeuw bijvoorbeeld. Dit plekje zag ik de 23e op het moment dat ik de weg weer opdraaide na een fotostop. Dus nog maar even gestopt en de weg overgestoken. En dat is de moeite waard.

    Ik ga weer een stukje verder en maak een stop bij een parkeerplaats. Hier staan een paar auto's geparkeerd. Maar er is niemand te zien. En ik snap wel waarom. Op deze plek kan je heel goed het gebied in wandelen. Het is hier vrij vlak en het is er prima geschikt om naar de bergen toe te wandelen. Zeker een plek om te onthouden! Als ik hier rond kijk zie ik hoog op de bergen gletsjers.

    Verderop kom ik bij een andere plek waar ik de 23e ook al stop maakte. Bij Vargebakken. Maar nu ligt deze in de zon en zie het er zo uit:

     Genoeg over de Valdresflya. Verder nu. Omdat het nog vroeg is besluit ik eerst naar Lom te rijden. Ik wil daar een wandeling gaan maken. En natuurlijk ga ik dan ook nog even naar de staafkerk daar kijken. Ik was hier in 2004 ook al en ook toen gingen we naar deze staafkerk. Ik vind het één van de mooiere. Deze staafkerk is nog in gebruik. Toen wij er in 2004 waren was er een begrafenis. Toen konden we niet dicht bij de kerk komen. Nu heb ik wel de gelegenheid om om de kerk heen te lopen en de kerk van alle kanten te fotograferen. Lom is behoorlijk toeristisch. Het is ook druk bij de staafkerk. Ik maak mijn foto's en ga weer. Ik vind de toegangsprijs voor deze staafkerk net iets te duur. Ieder mens heeft zijn grens.

    En dan is het tijd voor wat beweging! Ik ga de bergen achter Lom in. Het gebied genaamd Soleggen. Deze wandeling is totaal 7 kilometer lang en heeft een hoogte verschil van 675 meter. De goed gemarkeerde route gaat door een mooi natuur gebied met zomerboerderijen en passeert het langste irrigatiekanaal in Lom. Langs de route staan bordjes met allerlei informatie. helaas, wederom weer alleen in het Noors. Bij het toeristenbureau in Lom is een Nederlandstalige brochure verkrijgbaar met daarop de 5 wandelingen in deze omgeving. De wandeling die ik koos is vrij pittig. De paden zijn behoorlijk stijl. Maar de uitzichten zijn geweldig! Een impressie:

    Een schitterende wandeling, zonder meer. Helaas waren ook hier weer heel wat muggen. En rode mieren. Maar de natuur maakt alles goed. Fantastische uitzichten over Lom en de omringende bergen. Moe en tevreden ga ik op weg naar Heidal. En nieuwsgierig ook. In Heidal schijnt de zon volop, de omgeving is schitterend en mijn hut is geweldig. vanavond lekker buiten eten, op het bankje.