We zullen Åndelsnes gaan missen. Het schitterende uitzicht op de bergen en het schitterende weer. Maar we willen meer. We willen ossen, muskusossen. Dus gaan we vandaag richting Dovrefjell. Daar lopen een paar kuddes van totaal ongeveer 80 dieren. Maar zo ver is het nog niet. Eerst gaan we de lege flessen inleveren en wat boodschappen halen. En dan gaan we op pad. Alles gepakt en de zon aan de auto vastgebonden gaat de route via E136 naar Dombås. Deze verticale rotswand heeft een hoogte van 1000 meter en is daarmee de hoogste verticale wand in Europa. En tevens een van de moeilijkst te beklimmen routes in Europa. Maar dat gaan wij niet doen. Het is een heel indrukwekkende route. Aan beide zijde van de weg staan hoge, steile rotswanden, de Trollveggen. Tussen de rotsen door heb je schitterende doorkijkjes. De rivieren zijn door het aanhoudende mooie weer zo gezwollen. Op sommige plaatsen staat het water al ver buiten de oevers. En nog stort overal het water van de bergen. Wij maken een stop bij de Slettefossen. De rivier de Rauma stroomt hier door een smalle kloof. En dat gaat met het nodige geweld. Niet geheel veilig ook, ik zie een gedenkbord hangen. Hier kwam een Duitser om het leven tijdens het raften.

   We vervolgen onze weg. Als we bij de Dovrefjell aankomen is het plan om via de tolweg, achter de kazerne, naar de Snøhetta te rijden. Om dan te gaan kijken of we muskusossen kunnen spotten. Maar helaas, het weggetje gaat pas in juli open. We rijden nog een stukje door op de E6 in de hoop dat de ossen zich langs het hek ophouden. Maar nee, geen os te zien. Helaas is dit jaar lopend de Dovrefjell op gaan geen optie. Moet ik maar weer eens op een ander jaar terug komen.

We besluiten om naar Dombås te rijden. En daar zien we wel weer verder. In Dombås komen we terecht in een concours voor muziekgroepen of iets dergelijks.    

   Het is nog vroeg en we besluiten om niet hier te blijven overnachten, zoals eerder ons plan was. We gaan richting Jotunheimen. Petry weet nog een mooie tussendoor route. Altijd weer verbluffend hoe zij weer zo’n mooie route weet te vinden. Via de Slådalsvegen rijden we door het Slådals Natuurskap. Op het hoogste punt, op 1190 meter, gaan we bij een picknicktafel onze broodjes eten. En al snel wordt ik, voor de 1^ste keer deze vakantie, geprikt door muggen. Gelijk 6x! Wegwezen!

   We rijden via Vågå naar Valdresflya. Onderweg pikken we nog een paar regendruppels mee. En dan zien we een bord: de Valdresflya is “ strengt”, afgesloten. Vraagtekens alom. Waarom? We wagen het er op en rijden door. Niets aan de hand, de flya is gewoon open. We zijn terug in de Jotunheimen. Sinds 28 mei is er wel het een en ander veranderd. Er is heel veel sneeuw weg. Maar dat is natuurlijk logisch met dit weer. We gaan naar de jeugdherberg om een wafel te eten. Die zijn zo lekker. Het is er erg druk. Het blijkt dat er een marathon gehouden is op de Rv51, waar de Valdresflya deel vanuit maakt. En er zijn veel mensen aan het skiën of langlaufen.

   Gezellig al die drukte. Maar helaas zien we even later dat de campings overvol zijn. En inmiddels moeten ook wij gaan uitkijken naar een hut voor vannacht.

Vinservatn

   Als we verder rijden zien we aan de kant van de weg een bordje dat verwijst naar een hotel met hutten. En zo komen wij terecht in Beito. In een hotel waar dus ook hutten te huren zijn. Grønolen Fjellgard is de naam van het geheel. En hier huren wij een luxe hut, voor niet te veel kronen, aan het meer Øyang. Mooi uitzicht, over het meer en op de bergen van de Jotunheimen.

Ik besteed veel tijd en aandacht aan het maken van mijn websites. Ik hoop dat je hier respect voor hebt. Met andere woorden dat je geen teksten of foto’s van mijn site haalt zonder mijn toestemming. Dank je.