Helaas, het is een stuk kouder geworden. Vandaag slapen we lekker uit en daarna ontbijten we deze keer binnen. En we zoeken onze lange broeken maar weer op. Na ruim twee weken zon mogen wij niet klagen.

   Vandaag gaan we uit rijden. We gaan via de Aurlandsvegen naar het Aurlandsfjord, een zijarm van het Sognefjord. De Aurlandsvegen bestaat uit twee gedeelte. Een deel loopt van het Lǽrdal naar het Aurlandsfjord. Deze weg is van september tot juni gesloten in verband met de sneeuw. De weg is daardoor ook bekend onder de naam Snøvegen. Het tweede deel loopt van het fjord naar het Hallingdal en loopt langs de noordflank van het Hallingskarvet. En daar zijn wij nu en wij rijden dus dit tweede deel van de weg. Een hele mooie route.

    Het is er vandaag koud en guur, rond de 4-6°. En het waait stevig. Het is een rustige weg met steeds veranderend landschap. Hoge bergen, glooiende bergen, ruige landschappen, groene vlaktes met bomen die net in blad komen. En daar tussen door sneeuwvelden en veel watervallen. En bergmeren met ijs en ijsschotsen. En tunnels, veel, vaak smalle tunnels. En dan kom je bij het Aurlandsfjord en heb je een schitterend uitzicht op het fjord en de steile bergenwanden.

   Na dat wij naar beneden zijn gereden en Aurland zijn doorgereden rijden we naar Undredal. Daar gaan we naar het staafkerkje. Een mooi wit kerkje, gebouwd in 1147. Deze staafkerk is gewijd aan Sint Nicolaas. In de kerk is een ikoon van de heilige Nicolaas, geschonken door een Russische priester. Hoe dat zo gekomen is?  Een groep Russen had de staafkerk in Undredal bezocht. En terug in Rusland waren ze naar hun eigen kerk gegaan. Ook hun kerk in Rusland was gewijd aan Sint Nicolaas. Toen de priester hoorde dat de kerk in Undredal geen ikoon van de heilige had heeft hij er 1 uit de kerk in Rusland naar Undredal gestuurd. Mooi toch?

   Het is mogelijk om de staafkerk ook van binnen te gaan zien en dat gaan Petry en ik dus ook doen. Binnen horen wij de geschiedenis van deze staafkerk en wij mogen zelfs enkele foto’s maken. Nog nagenietend gaan we weer, richting Flåm. En onderweg zien we deze groep geiten. Op deze zelfde plek kwamen Martin, Petry en Anneke in 2005 ook een groep tegen. Die lagen toen midden op de weg. Nu zitten de geiten veilig achter een hek. En achter de rivier.

   Natuurlijk gaan wij naar de Flåmbane, om te kijken. Maar wel een leuk idee voor een ander jaar. Met de trein omhoog en lopend terug. Of iets in combinatie met de fiets. Bij de Flåmbane zijn vele, grote souvenirshops. Natuurlijk gaan we daar ook even kijken. Je bent toch toerist, niet?

   Als de trein vertrokken is vertrekken wij ook weer. Terug naar de camping. En dus weer over de Aurlandsvegen. In middels is de zon doorgebroken en is het er een stuk aangenamer. Maar boven het Hallingskarvet en boven de Hardangervidda pakken donkere wolken samen.

donkere wolken boven de Hardangervidda

Ik besteed veel tijd en aandacht aan het maken van mijn websites. Ik hoop dat je hier respect voor hebt. Met andere woorden dat je geen teksten of foto’s van mijn site haalt zonder mijn toestemming. Dank je.