Oorspronkelijke kwamen wolven voor in heel Europa, Azië en Noord-Amerika. In het Noordelijke deel van het verbreidingsgebied komen de wolven nog vrij veel voor. Al wordt dit de laatste jaren wel steeds minder. In andere delen van het oorspronkelijke gebied leven nog, her en der verspreid, kleine groepjes wolven. Hij komt in Europa nog voor in Scandinavië, de voormalige Sovjet-Unie, Polen, Tsjechië, de Karpaten, de Balkan, Spanje, Portugal, en Italië. En ook in Duitsland, Zwitserland en Frankrijk zijn weer wolven gezien.
De wolven in Zweden en Noorwegen behoren tot een en dezelfde familie. In de late winter 2001/2002 zijn de sporen van 9-10 groepen en 20 eenzame wolven geobserveerd. Dit betekent dat er naar schatting 92-107 wolven zijn. In de zomer van 2001 zijn er 10 nesten gevonden in Scandinavië. De wolf komt voornamelijk voor in Zuid en Midden Scandinavië. De hoogste concentraties komen voor in Värmlands en Dalarna's län in Zweden en in Hedmark fylke in Noorwegen.
Het uiterlijk van de wolf verschilt in de diverse verspreidingsgebieden. Ze verschillen zowel van afmeting als van kleur. De wolven uit het hoge noorden groter en zwaarder zijn dan de wolven uit de zuidelijke gebieden. De kleur van de wolf kan variëren van wit tot grijs, bruin en zwart. De mannetjeswolf in Scandinavië weegt zo’n 45-55 kilogram. De vrouwtjes zijn iets kleiner en wegen 35-45 kilogram. De schouderhoogte van een volwassen wolf is 65-85 centimeter. De lengte, van het puntje van de neus tot het puntje van de staart is 140-200 cm, waarbij de staart 30-35 centimeter lang is.
Wolven communiceren met elkaar door middel van hun lichaamshouding, vacht, geluid en gezichtsuitdrukking. Een dominante wolf laat zijn dominantie zien door zijn staart extra hoog in de lucht te steken, hij kromt z'n rug en loopt met stijve stramme poten. Een ondergeschikte wolf zal op de grond gaan liggen met de kop achterover, zodat de keel zichtbaar is. De staart tussen de achterpoten en één achterpoot geheven. De agressieve wolf zou de ander nu makkelijk kunnen doden, maar doet dit niet. Hij accepteert de andere wolf door zijn onderdanigheid.
Wolven leven in troepen. De grootte van een troep kan variëren van 2 tot 20 dieren. Dit is afhankelijk van de hoeveelheid en de grootte van de prooidieren in hun territorium, de leeftijd van de volwassen dieren, hun gezondheid en of ze bedreigd worden door de mens. Meestal bestaat een troep uit 6 of 7 wolven. Een troep wordt geleid door het alfamannetje en alfavrouwtje. Deze leiders zijn verantwoordelijk voor de troep. Ze bepalen waar gejaagd wordt, leiden de jacht en staan in de voorste gevechtslinie als de jongen verdedigd moeten worden. De leiders respecteren de andere leden van de troep en worden op hun beurt gerespecteerd. Als een alfawolf een ander lid van de troep terecht wijst, doet hij of zij dat door de tanden te laten zien en te grommen en soms wordt een pijnloze beet gegeven in het nekvel.
De paartijd verschilt per gebied. In Scandinavië duurt dit van februari tot april. Het nest van een wolf bevindt zich in een grot of een hol, verscholen onder boomwortels of tussen rotsen. Soms graaft hij zijn eigen hol. Of vergroot hij het hol van bijvoorbeeld een vos. Tussen maart en mei, na een draagtijd van 63 dagen, worden de pups, drie tot zeven per worp, geboren. Als de pups geboren worden verzamelen de andere dieren zich voor de ingang. Ze huilen en snuffelen aan de ingang. Als een pup geboren wordt, ruikt de troep dat direct en ze voeren een uitgebreid ritueel op om de geboorte als het ware te vieren. Beide ouders zorgen voor de jongen. Ze krijgen daarbij hulp van de andere roedelleden. De reu brengt voedsel aan het zogende teefje. Als de pups zo’n 4 weken oud zijn leidt het vrouwtje de hele troep weg van het hol naar een van tevoren gekozen plaats, waar ze de komende twee maanden zullen bivakkeren. Deze plaats noemt men een rendez-vous. Hier blijft de roedel tot de pups zo’n 5 maanden oud zijn.
Wolven huilen zijn zeer uiteenlopend redenen. Ze kunnen huilen als uiting van vreugde of blijdschap, om de groepsleden te verzamelen of om contact te leggen met een andere troep of roedel. Ze huilen voordat ze op jacht gaan en wanneer ze opgewonden zijn. Het gehuil verschild per situatie. Het gehuil is kilometers ver te horen en voor de mens vaak moeilijk te lokaliseren, maar de wolf met zijn uitstekende gehoor kan het geluid exact plaatsen. Wat verder bijzonder is bij het huilgedrag, is dat wolven het huilen niet kunnen onderdrukken. Als een leider van een groep begint te huilen, moeten de anderen mee doen, of ze willen of niet.
Wolven jagen bij voorkeur op hoefdieren. In tijden van schaarste nemen ze genoegen met kleine zoogdieren en kadavers. Wolven vangen ook wel eens muizen, maar dat kunnen we meer zien als een soort van snack. Af en toe eten zij ook plantaardig voedsel, zoals vruchten. De dieren die door wolven gevangen worden zijn meestal zieke en/of oude dieren. Van sommige soorten hoefdieren wordt wel 60% van de jongen door wolven gedood. Dat lijkt erg veel, maar gebleken is dat dit noodzakelijk is om overbevolking van de soort te voorkomen. De wolven zorgen hierdoor voor een evenwicht in de natuur.
In Scandinavië wordt de schade aan schapenkuddes veelal aan de wolven verweten. Een studie naar twee groepen wolven in Midden Zweden echter heeft aangetoond dat eland 86-98% van de voeding van wolven uitmaakt. Maar ook reeën, bevers, vogels, en bessen zijn op het menu te vinden. Onderzoek op een groep van 6 wolven liet zien dat deze groep ongeveer elke vierde dag een eland doodde en dat 76% van de slachtoffers elandkalveren waren.
De foto's op deze pagina zijn gemaakt in diergaarden van Rotterdam en Kristiansand.
Ik besteed veel tijd en aandacht aan het maken van mijn websites. Ik hoop dat je hier respect voor hebt. Met andere woorden dat je geen teksten of foto’s van mijn site haalt zonder mijn toestemming. Dank je.