They rowed the fjord

They crossed the beach

They rode the hills

They waded over the bay

   Al vele honderden jaren komen de mensen naar de diensten in de staafkerk van Undredal. Zo als in het gedicht van Aslaug Vaa beschreven. En nog steeds komen de mensen naar deze kleine witte staafkerk om hier de kerkdienst te volgen. Maar niet meer zo als boven beschreven alleen over het fjord, de stranden, de heuvels en de baai. De kleine gemeenschap aan het Aurlandsfjord is nu, in tegenstelling met vroegere tijden, ook via de weg bereikbaar.

slechts 40 zitplaatsen heeft deze staafkerk

   Undredal is één van oudste de staafkerken van Noorwegen en is gebouwd of in gebruik genomen in 1147. Deze datum werd tijdens recente reparatiewerk in de dakstoel gevonden. De eerste vermelding van deze staafkerk is een vermelding in een brief van Bischop Audfinn in Bjørgvin uit 1321,  hierin staat vermeld dat Pål Bårdson werd benoemt als priester van kapel van Undredal Kapella. Pål Bårdson werd later de kanselier van Koning Magnus en werd de aartsbisschop van Nidaros. Uit een document uit Avignon, gedateerd in 1348, blijkt dat Paus Clemens VI Ogmundsson het kapelaanschap van de St. Nicolaas kapel in Undredal schonk. Deze kerk, net als de staafkerk in Eidsborg, is gewijd aan St. Nicholas.  In de kerk hangt een icoon van de beschermheilige. Deze icoon is afkomstig uit Rusland. Een groep Russische toeristen bracht een bezoek aan deze kerk. Terug in Rusland vertelden zij in hun eigen kerk, ook gewijd aan Sint Nicolaas, over het kleine kerkje in Noorwegen. Toen de priester van de kerk in Rusland hoorde dat de kerk in Noorwegen geen icoon bezat van de heilige Nicolaas stuurde hij een van de iconen van zijn kerk naar Undredal. Deze icoon is nog steeds in de kerk te zien.

kroonluchter en details van de plafondbeschildering                minituur van de kerk, staat achterin de staafkerk      

   De staafkerk van Undredal was één van de zeven of acht kerken (3-4 kunnen privébezit zijn geweest) in het district vóór de uitbraak van de builenpest, in de zomer van 1349. Tijdens de pestepidemie sterft zeker de helft maar mogelijk zelfs twee derde van de Noorse bevolking en raakt Noorwegen in verval. Dit is de oorzaak dat er lange tijd niets aan het onderhoud aan kerken werd gedaan. Vele kerken werden afgebroken voor het hout. Na deze verwoestende plaag, bleven slechts twee kerken over, en één van hen was de kerk van Undredal. Maar nog de pest nog de „zwarte dood“ van onze moderne tijden, emigratie aan stedelijke gebieden, heeft deze kerk in een museumstuk veranderd. Het is nog steeds in gebruik hoewel de kerk slechts ongeveer plaats bied aan ongeveer 40 personen. Het waarschijnlijk de kleinste in Scandinavië en deelt de pastor met andere parochies in het gebied.

   De boekhouding van de 17^e en de 18^e eeuw leveren het bewijst dat de financiën van deze kleine kerk vaak lastig zijn geweest. De kerk ontving „landhuur“ van vele landbouwbedrijven. Vertaald in geld, bedroeg dit ongeveer 7 riksdaler (zilveren muntstukken) in 1670. In dat zelfde jaar, waren de kerkuitgaven 19 riksdaler, waarvan 13 aan pastoor verschuldigd waren. En niet alleen daardoor raakte de kerk in problemen. In 1713, om onbekende redenen, moest de kerk van Undredal net als veel andere Noorse kerken 2 marken betalen (1 mark = ca 1/5 riksdaler) aan een Lutherse school in Londen, en 4 marken voor een afgebrande school in Altona, nu een voorstad van Hamburg, en in die tijd Deens grondgebied! De staafkerk is verkocht en zo in particulier bezit geraakt. Door een slimmigheid in het contract kon de staat geen geld van de kerk meer opeisen en was het voortbestaan van de kerk van Undredal gewaarborgd.

het altaar                                                                         de preekstoel uit 1696

   In 1722 onderging de Undredal staafkerk een belangrijke wederopbouw, de resulteerde in de vorm van de huidige kerk. In de staafbouw werden wijnranken aangebracht. En de muren en plafonds werden beschilderd met sterren en engelen, engelen met blote borsten. Het werd harmonisch geheel. In later tijd werden de engelen overgeschilderd, blote borsten waren niet gepast.

plafond met sterren en engelen

   De kerk heeft nog altijd de originele kerkklok. Deze kerkklok hangt ook op de originele plaats, namelijk achter in de kerk. En niet in een aparte klokkentoren naast de kerk zoals bij andere staafkerken vaak wordt gezien. Een ander opmerkelijk detail in deze staafkerk is het doopfont. Niet een staand, van hout of speksteen zoals ik in andere staafkerken zag. Hier is het doopfont van koper en hangt het aan de muur. Als er een doopdienst is wordt het doopfont of beter doopbekken van de muur gehaald en met water gevuld. En met de bijpassende kan wordt het water in het doopbekken gegoten. Het doopfont heeft een standaard waarmee het opgehangen kan worden aan de voorste kerkbank. Een hele slimme, ruimtebesparende vondst in dit hele kleine kerkje.

de originele bel en het koperen doopfont of doopbekken

   De omloop die kerk heeft gehad, deze was niet origineel, is later weer verwijderd. In de kerk is ook het luik nog aanwezig waardoor de zieken, die buiten de kerk moesten blijven, de dienst konden volgen en de zegeningen konden ontvangen. In 1962 werd de kerk opnieuw gerestaureerd. Drie lagen van verf werden verwijderd om de decoraties op de muren en het plafond weer terug te brengen. Onder de oudste laag verf, werden de beeltenissen van mythische dieren evenals diverse symbolische tekens gevonden.

   Meer zien van deze schitterende kerk? Volg dan de onderstaande link naar het fotoalbum.

    Ik besteed veel tijd en aandacht aan het maken van mijn websites. Ik hoop dat je hier respect voor hebt. Met andere woorden dat je geen teksten of foto’s van mijn site haalt zonder mijn toestemming. Dank je.