“The Vågå church is shy and small
Though her graceful contours we find.
On hallowed soil her timbers tall
Reveal the Old Norse mind.”
Nadat de componist David Monrad Johansen de St. Peters kathedraal in Rome voor de eerste keer had bezocht zei hij tegen zijn Noorse vriend, bij het verlaten van de kathedraal: “De kerk in Vågå is een schoonheid!“ De overweldigende indruk die de kathedraal op hem maakte riep de herinnering aan het kleine kerkje in Vågå weer op. Zo mooi, zo klein - maar zo groots, gebouwd door inwoners van een klein bergdorpje. Bij zijn eerste bezoek had hij geen vergelijkingen met andere kerken gemaakt. Toen Monrad Johansen de kerk verliet, werd hij tot tranen ontroerd. De kleur van gouden honing, de staafkerk van Vågå staat op een „aangename plaats in de mooie gemeenschap van Vågå“.
De staafkerk die bekend stond als “Ullinsynjar kirkja a vaga” is al vele eeuwen de plaats voor samenkomst en gebed. Maar Vågå was ooit voor het noordelijke deel van Gudbrandsdalen het centrum van verafgoding, lang voordat het christendom en de „Witte Christus“ in Noorwegen opkwamen. Het gebied kende meerdere heidense tempels, veelal eigendom van de vele grote landbouwbedrijven die er waren, en nog zijn in Vågå. Kvarberg, Sandbu, Blessom, Valbjør, Håkenstad… deze oude landgoederen liggen nog verspreid langs de hellingen.
in 2007 opnieuw in de stijgers
Toen de koning van Noorwegen, St. Olav, in 1021 het christendom naar de vallei bracht zijn de tempels snel afgebroken en vervangen door kerken. De koning liet geen ruimte voor twijfel: of Christus of de dood. Volgens de overleveringen heeft de koning in eigen persoon de eerste priesters in zowel Vågå als Lom aangesteld.
Na Urnes, wordt Vågå verondersteld de oudste staafkerk te zijn. Men schat dat bouwstijl van Vågå 1100-1130 was, hoewel er geen geregistreerde vermelding van de staafkerk is tot 1270. Oorspronkelijk, was Vågå waarschijnlijk een kleine kerk met slechts een schip, met sporen van de architectuur van de Noormannen, zonder pilaren in de kerk en misschien zonder een buitengalerij of apsis.
In 1627 was de kerk in dergelijke slechte toestand dat het moest worden afgebroken. Maar de kerk werd opnieuw opgebouwd met zorgvuldige aandacht voor stijl door Werner Olsen, die materialen van de originele kerk kon hergebruiken. De west en de zuidportalen en fantastisch gesneden galerij aan de westenmuur werden gehandhaafd. Sommige secties van dierlijke ornamenten op de portalen herinneren aan de stijl van de staafkerk van Urnes. Alleen de staafkerken van Vågå en Urnes hebben een reeks blinde galerijen, en deze twee staafkerken zijn ook enige met houtsnijwerk dat direct aangebracht is op de muurplanken.
Het interieur van de kerk.
De rijke kleuren van de middeneeuwen en de eenvoud van de renaissance ontmoeten en sluiten zich aan bij de nieuwe Barokstijl die terug te vinden is in de vergulde klimop die het altaarstuk omringen en de koorboog met wapenschilden en herdenkingsplaques beklimmen.
Een prachtige Gotische crucifix van 12-13de eeuw hangt over de schitterende koorboog, en is dat alles wat overgebleven is van de oude kerkinventaris. De crucefix hangt op een dwarsligger, eens genoemd “de excommunication beam“. Dat was in dagen van het Romeinse Katholicisme. Als een priester een zondaar in de ban deed, moest hij zich onder deze balk bevonden te hebben. De zondaar mocht het achterste deel van de kerk betreden maar mocht nooit onder de balk doorgaan.
Door de eeuwen heen tot aan het heden, lieten de bouwers en de kunstenaars van deze stad en de vallei hun sporen achter op deze mooie kerk. De kunstenaar Trygve Håkenstad uit Vågå is verantwoordelijk voor één van twee kazuifels van de kerk. Een kazuifel is een mouwloos opperkleed dat de priester draagt als hij de mis opdraagt. Op de begraafplaats van Vågå zijn talrijke graven van 17Th en 18Th eeuw. De gedenktekens van zeepsteen die met ingesneden acanthuswijnstokken worden beconcurreren de natuurlijke bloemen van het gebied. Veel van de gedenktekens zijn het werk van steenhouwers “anno domini“ zoals Østen Kjøren, Anders Aasaamoren en Jacob Sæterdalen. De schilder Kristen Holbø, zelf uit Vågå, heeft de mooie grafsteen voor zijn ouders ontworpen. Gerhard Munthe is verantwoordelijk voor het monument aan Vågå´s de meeste legendarische burger, rendierjager Jo Gjende.
meer foto's vind je in het fotoalbum
Ik besteed veel tijd en aandacht aan het maken van mijn websites. Ik hoop dat je hier respect voor hebt. Met andere woorden dat je geen teksten of foto’s van mijn site haalt zonder mijn toestemming. Dank je.