Bij het opstaan bleek het bewolkt te zijn. Maar gelukkig trekt dat snel weg en als wij na het ontbijt op pad gaan schijnt de zon weer. In de weken, soms maanden, voor mijn vakantie zoek ik overal informatie op. Ik ga dan op zoek naar mooie gebieden, waar wat te zien is of waar een mooie wandeling gemaakt kan worden. Dat was dit jaar niet anders. En zo ontdekte ik dat er achter de camping een natuurgebied ligt. Eigenlijk zijn het drie beschermde natuurgebieden die tegen elkaar aan liggen. In dit gebied leeft de meest zuidelijke groep wilde rendieren. En ergens had ik ontdekt dat je er bij de Hovden Fjellstoge op kon. Maar daar aangekomen kunnen we niets vinden. Binnen nog nagevraagd maar ook daar weten ze van niets. Er zit niets anders op dan terug te rijden en het bij de Tourist Information te gaan vragen. Gelukkig is dat maar een paar kilometer rijden. En daar wordt de wandeling in dit gebied afgeraden. Er is weinig te zien en al zeker geen rendieren. Deze schuwe dieren laten zich zelden of nooit zien. Wat moeten we dan gaan doen? Ons wordt aangeraden een van de toppen van de toppentocht te gaan doen. De tocht naar de Hartevassnutane. En die is zo gevonden. Het begin van deze wandeling ligt recht tegenover de camping.

   Tijd om mijn nieuwe bergschoenen te gaan inwijden. De blarenpleisters zitten overigens wel in mijn rugzak …

   De wandeling gaat over een camping en via een bospaadje klim je langzaam omhoog. De zon is er weer bij, de jas kan uit. Het zou zo’n 2 ½ kilometer zijn naar de top. En daar doen wij dus 2 ½ uur over. Het pad is niet altijd even begaanbaar. Soms ligt het vol met keien en is het oppassen geblazen. Soms moeten we over hele grote keien en rotsblokken heen klauteren. Niet alleen dat houdt op. Het is hier erg mooi dus behalve klimmen, wandelen en genieten van het uitzicht maken we natuurlijk ook de nodige foto’s.

   Tot drie keer toe dachten we de top in het oog te hebben maar boven aangekomen blijkt het om een subtopper te gaan. Dus weer verder naar boven. Nog een rotsblok over met weer een top in beeld. En uiteindelijk, op een hoogte van 1068 meter, is daar de top van de Hartevassnutane. En vandaar heb je een echt geweldig uitzicht over de omgeving. Het is vandaag prachtig helder weer en de bergen die 42 kilometer (!) weg staan zijn goed te zien. Hier aangekomen eten we een broodje en natuurlijk genieten we van het uitzicht en onze prestatie.

te zien zijn de toppen van de Vasrinsnuten,

de Hovdenut, Meien (Rogaland, afstand 18.1 km)

Fiskebekknuten en de 17,2 km verderop gelegen Skyvassnuten.

   En dan weer terug naar beneden. Deze keer eens niet langs dezelfde route. Nee, de route loopt verder achter de berg langs. Nu dacht ik we gaan vanaf hier naar benden maar zo was het niet. Het pad liep ook nu over rotsen, ging eens omhoog en daarna gaan we een stukje naar beneden. Ik heb helemaal niet het gevoel dat we terug lopen. Ik heb het gevoel dat er iets niet klopt. En een blik op het kaartje maakt het allemaal duidelijk. We lopen de route andersom dan ik dacht. Ik dacht dat wij hem linksom liepen maar we lopen rechtsom. En inderdaad, we lopen verder weg van het start en eindpunt van de wandeling. We hebben nog een aardig eind te gaan. Ook goed hoor. Deze kant van de berg is ruiger. En vochtiger. Overal zijn bergmeertjes en hier en daar is het drassig. Natuurlijk groeit hier dus ook wolgras. Boven de bergen aan de overkant zien we een donkere lucht aankomen en we besluiten niet in een stortbui op de berg te willen komen. Dus de pas er in en geen foto’s meer maken. Genieten en doorlopen dus. Natuurlijk maak ik nog wel foto’s maar zeker minder dan op de weg omhoog.

mooi bergmeer met Hartevatn nog net zichtbaar;   de steenmannetjes wijzen ons de weg terug

   Als we beneden aankomen zijn we moe maar voldaan. Het was een geweldige wandeling. Bovenop is het uitzicht fantastisch. De weg erheen niet altijd even eenvoudig maar dat maakt alleen dat ik mij beter voel. Ik heb het toch gedaan ik ben trots op mijzelf. Langs smalle paadjes, soms zo langs de berghelling. Over rotsblokken geklauterd, langs steile, gladde paadjes naar beneden. En als ik terug in de hut naar buiten kijk kan ik trots naar de top kijken. Daar heb ik vanmiddag gestaan. En mijn voeten? Die was ik vergeten. Niets geen last. Uren gelopen met gloednieuwe schoenen maar geen plekje te zien. Deze schoenen zijn helemaal top.