Elke morgen kijken wij op het internet naar de weersverwachting. Bij het checken van de weersverwachting blijkt vanmorgen dat er in Hovden geen goed weer wordt verwacht. Er wordt regen voorspeld. Dan maar eens kijken naar een alternatief. Door mijn voorbereiding hebben we een soort programma liggen van mogelijkheden. Rjukan misschien? Het weer is daar goed. Een vriendelijk windje, volop zon en de tempratuur rond de 12°. Doen we toch. Nu gaat dat natuurlijk niet zo maar een, twee, drie. De reis duurt zo’n 2 uur. Natuurlijk moest er onderweg ook nog gestopt worden. Om foto's te maken van de omgeving en van een groep geiten die de weg net oversteken.

   Uiteindelijk doen we er zo'n 2 uur over om bij Rjukan te komen. Maar daar zat het even tegen. Er wordt daar aan de weg gewerkt. En dan sluiten ze de weg gewoon een tijdje af. Een uur hebben we daar stilgestaan. Wij staan gelukkig vrij vooraan en hebben zicht op de waterkrachtcentrale waar Rjukan zo bekend om is.

   In deze krachtcentrale werd zwaar water geproduceerd. Zwaar water werd in 1934 voor het eerst op commerciële basis geproduceerd in de Vemorkfabriek van Norsk Hydro te Rjukan (Noorwegen). Tijdens de Tweede Wereldoorlog is de Vemorkfabriek waar de productie plaatsvond meerdere malen aangevallen door de geallieerden om te voorkomen dat de nazi's hiervan gebruik konden maken voor de productie van kernwapens. Na een tweetal commando-operaties, werd de fabriek op 16 november 1943 gebombardeerd door 388 Amerikaanse B-17 en B-24 bommenwerpers. Hoewel de schade meeviel, en de voorraad zwaar water onbeschadigd was, besloten de Duitsers de fabriek te ontmantelen en de productie naar Duitsland te verplaatsen. Op 20 februari 1944 werd de veerboot die de voorraad zwaar water vervoerde door een Noorse bomaanslag tot zinken gebracht (Operatie Freshman). Dit vormde de nekslag voor het Duitse kernwapenprogramma, aangezien de Duitse kerngeleerden (ten onrechte) veronderstelden dat alleen zwaar water als moderator kon worden gebruikt in een kerncentrale.

   Na een uur werden de werkzaamheden stilgelegd en konden we doorrijden. Naar de Krossobanen. De Krossobanen was de eerste cabinelift gebouwd in noord Europa. In 1928 was deze lift een geschenk van de Norsk Hydro aan de bevolking van Rjukan. Met de lift konden zij de berg op en in de lange, donkere winter was dat de enige gelegenheid om de zon te zien. De lift start op 403 meter en gaat naar boven, tot een hoogte van 886 meter. De weg naar de Krossobanen staat natuurlijk aangegeven en we zijn er dus zo. Daar aangekomen kijken we eens wat rond, want wat nu? Hoe laat gaat de cabine naar boven? Uiteindelijk drukken we op een bel en zie daar, de Krossobanen werkt op afroep. Dus, hulpa naar boven. Onderweg naar boven heb je een mooi uitzicht over Rjukan maar boven is het natuurlijk veel spectaculairder. Boven Rjukan domineert de 1883 meter hoge Gaustatoppen.

   Een van de andere trekpleisters van Rjukan. Er is een wandelroute naar de top van deze berg maar er wordt ook hard gewerkt aan de lift. Een lift in de berg, de Gaustabanen. Deze is er sinds 1959 en wordt op nu geheel vernieuwd. Maar wij staan dus aan de overkant, een dikke 1000 meter lager. Boven is een restaurantje maar wij hebben onze eigen broodjes bij ons. Die peuzelen we hier op. En daarna gaan we op stap, naar de Hardangervidda. En daar mee komt een grote wens van mij uit. Wandelen op de Hardangervidda. Wij kiezen voor de route “a taste of Hardangervidda”. Deze duurt ongeveer 2 uur en is totaal 5,4 kilometer. Even proeven van de vidda dus. Eerst gaan we rechtdoor of recht omhoog eigenlijk. Een flinke klim, maar de zon schijnt en dan is alles leuker. Bij Verdens ende rechtsaf en verder gewoon de bordjes volgen. Er si tijdens de route nog een mogelijkheid om naar een uitzichtpunt te lopen, Piggnatten. Maar dat wordt bij sterke wind afgeraden. En waaien doet het hier. We zijn ondertussen op zo’n 1100 meter hoogte gekomen en gaan nu echt de hoogvlakte op. En waaien, waaien dat het hier doet.

   De Hardangervidda is het grootste bergplateau van Europa. Het beslaat circa 8000 km² en heeft een erg ruig karakter. het is Europa's meest zuidelijke plek waar arctische natuur op een dergelijke laagte voorkomt. Het is de meest zuidelijke plek waar poolvossen voorkomen of in ieder geval voorkwamen. Verder leeft er een grote ( mogelijk de grootste van Noorwegen ) kudde wilde rendieren en komen de lemming en de lynx hier ook voor. Zo'n 5000 jaar terug was de Hardangervidda bedekt met berken en dennenbomen. Restanten daarvan worden nog gevonden in het hoogveen. Een nieuwe koudeperiode maakte dat de boomgrens zakte tot 1000 meter en zo is het landschap wat wij kennen van de Hardangervidda ontstaan. De hoogste berg op de vidda is met 1719 meter de Sandfloeggi. Meer info: http://www.trollenpad.nl/noorwegen/Hardangervidda.htm

   Het is hier echt schitterend. De zon schijnt en de lucht is blauw. De wind maakt het fris maar door het wandelen krijgen we het vanzelf warm. Het uitzichtpunt missen we maar niet getreurd. Helaas komen we geen dieren tegen. We moeten het, weer, doen met de begroeiing en het uitzicht. Dat is wel jammer natuurlijk. Ik was graag de rendieren tegen gekomen. De route loopt tot Kringlehovda, 1083 mtr, en vandaar keren we terug. Gelukkig niet over hetzelfde pad, dat vind ik altijd zo saai, maar wel weer in de richting van de kabelbaan. Langs Eivindsronuten en dan zijn we weer bij Verdens end. Nu lopen we de weg naar de Krossobanen naar beneden en dat gaat een stuk makkelijker. En na twee uur over de vidda gewandeld te hebben stappen we weer in de Cranberry, de rode cabine. De blauwe, de Blueberry, hangt er vandaag werkeloos bij.

   Beneden aangekomen gaan we nog even de stad in. Ik ben op zoek naar een souvenir voor Anneke maar ook nu slaag ik niet. Ik koop wel een klein houten paardje voor mijzelf. Het blijkt een Dalahäst, een Dalapaard te zijn. Dit houten paard staat symbool voor de streek Dalarna, in …Zweden.

   En dan nog een kwartiertje oponthoud bij de wegwerkzaamheden en we gaan terug naar huis, terug naar onze hut het Høyfjellsenter in Hovden. En na een glas wijn en een bord eten zakken we ’s avonds weer tevreden achter de laptops om de weblogs te schrijven. Het is een heerlijke dag geweest.