Het is vandaag weer mooi weer. We kunnen er weer lekker op uit! Voor vandaag staan er een tweetal "vallen" op de planning. Een waterval en het stadje Valle. Nu lijkt het op het kaartje in de brochure over het Setesdal of Valle hier in de buurt ligt. Maar dat blijkt niet helemaal zo te zijn. Tenminste niet naar onze, Nederlandse begrippen. Het is namelijk toch al gauw een uur rijden. Doordat Valle een stuk lager ligt dan Hovden is de natuur hier compleet anders. Voornamelijk bossen en hoge bergruggen. En langs de weg stroomt de Otra richting zee. Het is een windstille, zonnige dag en dat is ook altijd goed voor mooie spiegelingen in het water.

   We volgen de rivier en komen in Valle uit. En dat is niet de bedoeling, in ieder geval nu nog niet. Daar gaan we pas later vandaag heen. De waterval de Gloppefoss, waar nu heen willen, ligt namelijk zo’n 9 kilometer voor Valle, vanuit Hovden gezien dan. Maar wij komen dus eerst in Valle terecht. Valle is het Noorse centrum van de zilversmeedkunst. De eerste zilversmeden in Valle gebruikte waarschijnlijk zilver dat gestolen was uit de zilvermijnen van Kongsberg. In dit deel van het Setesdal vind je winkeltjes en ateliers van zilversmeden. Hier worden de sieraden met de hand vervaardigt en zijn voorzien van een stempel dat garandeert dat het sieraad ambachtelijk is gemaakt. We parkeren de auto en kijken rond in een souvenirwinkel. Martin vindt hier een mooi beeld voor zijn lief en bij het uitgaan van de winkel valt mijn oog op een mooi sieraad. Een ketting met hanger, heel geschikt voor Anneke. En nu heel leuk afgeprijsd. En daar mee, ik zeg het eerlijk, is ook de prijs geschikt, voor mij dan.

   Op het kaartje in de brochure vinden de waterval terug en zien we waar we nu precies moeten zijn. Deze waterval staat niet aangegeven langs de weg, en dat is iets dat ik in Noorwegen niet gewend ben.  We parkeren de auto, pakken de rugzakken en gaan op weg. De route is niet gemarkeerd maar het wijst zichzelf. Er is maar een pad. Door de bossen omhoog volgen we het pad en komen in het Veiåjuvet, een ravijn. Door dit ravijn stroomt een rivier, de Veiåne, die zijn oorsprong heeft bij de Gloppefoss. Het is hier werkelijk heel mooi. Het bosrijke dal van dit ravijn wordt omgeven door hoge, steile berghellingen.  Het weer zit ons ook mee, de jassen hoeven niet aan.

   Onderweg moet de rivier enkele malen worden overgestoken. Daarvoor liggen er stenen in het water of is er een bruggetje over het water. In een soort brievenbus vinden we een schrift waarin mensen die ons voorgingen een bericht achterlieten. Hier staat bijvoorbeeld ook te lezen dat een vrouw de laatste oversteek niet kon maken. En uiteindelijk niet bij de waterval kon komen. O, wel we zien wel. Voorlopig gaat het goed en het is de laatste tijd droog geweest. De rivier staat niet zo hoog. Maar uiteindelijk is de oversteek ook voor mij niet te maken. Ik durf de sprong over de rivier niet aan en blijf achter. Martin gaat alleen verder terwijl ik mij te goed doet aan bosbessen.

   Met zicht op de Gloppefoss. Volgens de brochure zou dit een dagtocht zijn maar wij zijn na drie uur weer terug bij de auto en rijden we terug naar Hovden. Met wat fotostops. De blauwe lucht, windstil en volop zon; en een rivier; wat heb je nog meer nodig voor een mooie foto? Oké, nog wat kleur erbij, maar dat is deze tijd van het jaar ook niet moeilijk te vinden.

   En voordat we naar de hut gaan halen we bij de super verse garnalen en mayonaise. Heerlijk! Glaasje rosé erbij, dat is genieten.