Vanmorgen lag er een dun laagje ijs op de auto. Nachtvorst. Maar nu schijnt de zon al weer. Mooi, kunnen we vandaag de vierde top gaan doen. In Hovden zijn vier toppen, de Otrosåsen, de Storenos en de Hartevassnutane hebben we al bewandeld. Nu is er nog een over, de Hovdenuten. Het weer is prima. Natuurlijk gaan we eerst de boodschappen doen. Boven de bergen ontwikkelen zich wolken en deze hangen nu nog erg laag. Zo laag dat ik eerst dacht dat er brand was.

   We halen onze dagelijks dingentjes en daarna kunnen we op pad. We starten in het centrum van Hovden. We lopen richting Hovden Fjellpark en vandaar kunnen we de blauw gemarkeerde steenmannetjes gaan volgen. Een klein stukje laagveen om mee te beginnen en daarna via stenige wegen omhoog. Deze route is een rode route, de andere waren blauw of groen. En dat wil zeggen dat deze iets moeilijker is. Hoezo iets? Ik klauter over enorme rotsblokken heen. En van tijd tot tijd moet Martin mij ergens, letterlijk, overheen trekken. Maar samen komen we steeds verder naar boven en overwinnen we de moeilijkheden die vooral ik tegenkom. Als wij even uitpuffen, ik helemaal trots over mijn prestatie, rennen er plots twee kinderen, zo maar, omhoog. Oeps… maar mijn prestatie is daar niet minder om, ik groeide hier niet op. En ik mag trots op mijzelf zijn.

uitzicht over Hovden, met op de achtergrond

de Hartevassnutane.

   De weg naar boven is echt weer zo mooi. De herfst kleurt het hier werkelijk schitterend. En ik geniet weer zo! Wij doen twee keer zo lang over de weg naar boven, drie hadden we nodig. Maar wij hebben ook heel wat foto’s gemaakt. En gewoon genoten. Het uitzicht op de 1119 meter hoge top is adembenemend. Door het heldere weer kunnen we kilometers ver kijken. Over de omringende bergen en over Hovden. En aan de overkant is berg Nos. Daar stonden we een paar dagen geleden nog naar deze top te kijken. En daar is de Hartevassnutane. Hier eten we onze lunch en dan gaan we weer naar beneden. Voor de drukte begint. Want in de weekenden gaan veel Noorse gezinnen de bergen in. Zeker op zo’n mooie dag als vandaag.

   Terug gaat altijd sneller. Er zijn een paar andere opties maar wij kiezen er voor om via dezelfde weg terug te gaan. De andere routes zijn niet gemarkeerd en zo van bovenaf ziet de vallei er nu niet direct aanlokkelijk uit. De terugweg is ook altijd makkelijker. Ik vind het tenminste makkelijker. Waar ik op de weg naar boven met veel moeite over een rotsblok klom ga ik nu op de billen zitten en schuif zo overheen naar beneden. Of ga ik via het vrouwenpaadje. Het wat? Het vrouwenpaadje! Heel vaak zie je op een moeilijk punt een smal paadje lopen, zo maar langs de obstakels heen. Een paadje zonder problemen. En dat noem ik een vrouwenpaadje. Want wie anders zoeken bij problemen naar een goed alternatief dan vrouwen! Ergens op deze berghelling ligt mijn oorbel, die ben ik in de strijd kwijtgeraakt. Maar is het niet zo dat als je iets persoonlijks achterlaat je weer terug zal komen. Of ging dat over schoenen? Maar ook die heb ik hier in Hovden achtergelaten! Dus zal ik zeker terugkomen. Maar eerst moeten we nog thuis komen.

   Als we weer in het centrum staan gaan we nog even kijken of er nog garnalen zijn. Maar die zijn op. En omdat het nog vroeg is rijden we naar Haukeli om daar, diepvries, garnalen te gaan halen. En onderweg zien we goed hoe veel verder de herfst is door gekleurd. We maken een stop bij het Breidvatn. Dit meer, met een diepte van 897 meter, ligt aan de monding van de Otra. Het meer zelf wordt gevoed door het meer Sæsvatn.

   Noorwegen in de herfst, zeker een aanrader! Wij gaan vanavond weer genieten van garnalen, met rosé.