Vandaag ben ik al vroeg wakker. Om 6 uur zitten een stel meeuwen ruzie te zoeken op het hekje voor mijn hut. Ik moet nodig naar de wc en besluit gelijk om op te blijven. Ik kan vandaag dus al vroeg op pad. De zonsopgang kleurt de bergen aan de overkant rood. Betekend dat nu mooi weer of juist regen?

    Bij Odda is het weer flink bewolkt. Ik rij dan ook verder, richting Røldal. Na Odda volg ik de rv13 verder. Langs de weg stroomt een rivier naar de Sørfjord. Vlak achter Odda begint de Haukelivegen. Als ik aan de kant van de weg stopt om foto's te maken zie ik aan de overkant van de rivier een uitloper van de gletsjer, deze uitloper is de Buerbre.

   Ik vervolg de weg. De rivier wordt breder en in de rivier liggen eilandjes. Soms zo klein dat er alleen een boom opgroeit, en soms zo groot dat ze bewoond zijn.

helaas zijn de foto's van de rivier erg donker geworden

    En zo kom ik uit bij de Låtefoss. Bij deze waterval komen twee rivieren,  de Reinsnoselva en de Låteela, vanuit het Oddadal met veel geraas via deze spectaculaire gesplitste waterval naar beneden gestort. De Låtefoss is 164 meter hoog. Een magnifiek gezicht. De waterval trekt veel toeristen. Helaas zag ik een aantal van hen hier met een verveeld gezicht rondlopen. Jammer als Noorwegen je zo snel al verveelt. Ik verveel mij echter geheel niet, zo als de meeste mensen overigens hoor. En net als hen maak ik heel wat foto's. Bij deze waterval is ook een tentje waar je wat souvenirs kan kopen. Door het opspattende water is het rond het tentje altijd nat. De parasol doet dan ook eerder dienst als regenscherm dan als zonnescherm.

    Ik ga weer verder. Een stukje verderop is aan de andere zijde van de weg nog een schitterende waterval te zien. Ik rij door op de  E134 en na een ellenlange tunnel reed ik een prachtig gebied in. Met een steile, kronkelige weg naar beneden. Het Håladal. Adembenend, het uitzicht en de weg naar beneden. Na nog een aantal tunnels kom ik via een weg met een flink stijgingspercentage bij het Røldalvatn, het Røldalmeer.

het Håladal en het Røldalvatn

   Ook het uitzicht is hier prachtig:

   Niet veel verder ben ik op de plaats van bestemming, de Røldal stavkirke, het staafkerkje van Røldal. Niet de mooiste van de staafkerken die ik tot nu toe gezien heb. Deze staafkerk is gebouwd omstreeks 1250. In vroegere tijden kwamen elk jaar rond midden zomer pelgrims naar de kerk in Røldal. Men geloofde dat het zweet van de crucifix een genezende werking had. Met doeken werd het vocht van de crucifix afgenomen en men wreef dit op wonden of zieke ledenmaten. Dit werd in de periode van 1300 tot 1853 elk jaar herhaald maar waar de oorsprong hiervan ligt weet niemand. De staafkerk is, tegen betaling, vanbinnen te bezichtigen. Zeker de moeite waard. De kerk is schitterend beschilderd en bevat enkele bijzondere stukken zoals het doopfont uit de 12e eeuw. Deze is van zeepsteen. Zeepsteen werd gedolven in de mijnen in verschillende plaatsen in Hardanger.

   Helaas is het niet toegestaan om binnen foto's te maken en dus ik hier alleen de buitenkant laten zien. Na de kerk te hebben bezocht ga ik naar een winkel in de buurt om wat te eten te kopen. En daarna ga ik opzoek naar de grafheuvels. Bij de boerderij Seim, aan de rand van een camping, is een grafveld uit de ijzertijd gevonden, Røldal Gravhaugane. In totaal zijn hier 34 grafheuvels die doen denken aan onze hunebedden.

   Nu is het tijd geworden om weer terug naar Lofthus te gaan rijden. Op de terugweg zie ik een bord staan met daarop de aanduiding "utsiktet", een uitzichtpunt denk ik dus. Ik neem de afslag en kom bij een skigebied terecht. heel mooi, ook een mooi uitzicht, dat zeker. En een gesloten hut met de naam "utsiktet", het uitzicht. Ik heb op deze plaats wat panoramafoto's gemaakt. daar was het hier heel geschikt voor. Ik heb vandaag weer een heerlijke dag gehad, veel gezien en ondanks wat bewolking is het de hele dag droog gebleven.