De vakantie loop nu echt op zijn eindje en ook de zomer loopt hier op zijn eindje. Of de herfst eigenlijk. We hadden al een keer nachtvorst en de eerst sneeuw, hoog in de bergen, zal ook niet lang meer wegblijven. De winter is hier in aantocht. De tochten hier in Hovden hebben we gedaan. Gelukkig maar want het is ook vandaag niet echt wandelweer. Niet voor ons “mooi-weer-wandelaars”. Maar zeg nu eerlijk, we hebben een paar prachtige wandelingen gedaan, met fantastisch weer, waarom zouden we ons dan nu nog nat laten regen of zo? Om een lang verhaal kort te maken, we gaan vandaag weer toeren. Ik ben tijdens de tocht op de Hovdenuten een oorbel verloren en nu gaan we eens kijken of ik een nieuwe kan kopen. We rijden eerst via de RV134 naar Åmot. Daar vinden we wel 1 winkel maar geen oorbellen. Wat nu, waar gaan we heen, wat gaan we doen. We pakken er een kaart bij en zoek wat op. Het wordt de staafkerk van Eidsborg. Een staafkerk, dat hadden we nog niet gehad dit jaar. In andere jaren zijn er altijd meerdere geweest. En nu dus een oude bekende. Ik was er in 2006 en Martin was er daarvoor al eens geweest. Maar of hij dat nog weet? Om er te komen rijden we via Dalen. En als we daar heen rijden zien we een bord dat verwijst naar een ravijn, Ravnejuv. Leuk toch? Dus we volgen de bordjes en parkeren de auto. We eten een broodje en trekken onze bergschoenen aan.

   Met bergschoenen heb je goed grip op de vaak rotsachtige bodem. We wisten toen nog niet dat we slechts 150 meter van het ravijn af stonden. Het had dus ook op onze gewone schoenen wel kunnen lukken. Het Ravnejuv, juv is Noors voor ravijn, ligt 370 meter boven de rivier Tokkeåi. Deze rivier loopt tussen Dalen en Åmot. Er is hier een ongebruikelijke luchtstroom. Laat je hier een bankbiljet over de rand vallen zal het door de opstijgende luchtstroom terug geblazen worden, terug over der de rand van de klif. Ik heb het niet uitgeprobeerd maar veel toeristen en kinderen schijnen het wel uit te proberen. Genietend van het uitzicht vanaf de rand en over de rand van het ravijn zie ik een hele andere kant van Martin. Hij heeft behoorlijk hoogtevrees en vindt het hier allemaal eng. Als je een verwijzing naar dit ravijn tegenkomt, gaan! Het is schitterend.

   Wij verlaten het ravijn weer en gaan verder naar Eidsborg. De staafkerk ligt in een openluchtmuseum, het Vest-Telemark museum. Alleen als je de staafkerk van binnen wil zien moet je een toegangskaartje kopen maar hij is van buitenaf vrij te bezichtigen. De originele staafkerk, gebouwd in de 13^e eeuw, was een stuk kleiner dan de staafkerk waar wij nu naar kijken. De staafkerk, gebouwd met 6 staven, bestond alleen uit het schip. Het koor is later aangebouwd en dat is ook duidelijk te zien. De kerk, en dat is voor ons Nederlanders natuurlijk  altijd leuk, is gewijd aan Sint Nicolaas. Meer over deze, en andere staafkerken vind je op  http://www.trollenpad.nl/noorwegen/staafkerken.htm

   Hoe triest ook, oude begraafplaatsen hebben altijd een bijzondere aantrekkingskracht op mij. In Noorwegen vind je bij staafkerken altijd oude begraafplaatsen en bij de oude graven staan vaak ijzeren kruizen. Ook hier vond ik er een paar. Wij vervolgen onze weg en rijden terug door Dalen. Daarna rijden we over de Sulerskarvegen richting Valle.  De zoektocht naar een paar oorbellen voor mij kloopt op niets uit en we gaan terug naar de hut. Na nog wat oponthoud door wegwerkzaamheden, eerst stonden we een tijd stil en daarna moesten we achter een wagen van de Statens vegvesen aanrijden. Zo wordt je in Noorwegen langs de wegwerkzaamheden geleidt. terug in de hut besluit Martin de suana in gebruik te nemen. En als hij er verkwikt uit komt waag ik het er ook maar op. Voor mij was dit de allereerste keer. Hoe ik het vind? Ik ga morgen weer!