Vandaag gaan we Valdresflya op, in de hoop rendieren tegen te komen. Die heb ik nog niet gezien. Om daar te komen gaan we via de Aurlandsveien. Oorspronkelijk was dit een bergpad maar het is uitgegroeid tot een belangrijke verbindingsweg. Naast deze weg is er sinds enkele jaren ook een 24 kilometer lange tunnel.

Het Aurlandsfjord.

           De Aurlandsveien bestaat uit twee delen. Deel 1 gaat van het Lærdal naar Aurlandsvangen. Het tweede deel loopt van het Aurlandsdal langs de noordflank van de Hallingskarv, een bergrug met een top van 1933 meter, naar Hovet. Het hoogste punt van de Aurlandsveien ligt op 1306 meter. Langs deze route ligt veel sneeuw en dat geeft heel mooie effecten. De schapen, met hun lammeren, lopen vrij rond. Ze lopen op de weg, of er naast in de begroeiing. En ze liggen op de weg te rusten. We komen er dan ook heel wat tegen. Eigenlijk moet je bij elke bocht op je hoede zijn.

En zo hoog lag de sneeuw!!

          We passeren Hol en rijden dan richting Valdresflya. Er is weinig van de rendieren te zien. Natuurlijk is het een schitterende hoogvlakte en geniet ik zeker van het uitzicht. Maar ik wil zo graag rendieren zien. We passeren een groep Samen die langs de kant van de weg souvenirs verkopen. Zij hebben ook twee rendieren bij zich. We draaien om en gaan bij de rendieren kijken. Heb ik ze toch gezien! Als we verder rijden wacht ons een grote verrassing. Een kudde rendieren, zo´n 100 dieren, steken de weg over.

            Het is een schitterend gezicht. De rendieren zijn verschillend van kleur. Sommige zijn bruin en vallen tegen de onbesneeuwde delen nauwelijks op. Andere zijn wit, of grijs. Er lopen ook kalven bij. Petry en ik stappen uit en lopen naar de kudde toe. Deze zorgt ervoor dat de afstand steeds zo´n beetje gelijk blijft. En een kwartier later zijn ze weg. Niets meer van te zien, hooguit wat keutels op de weg...

             Kom je ooit in een gelijke situatie loopt dan niet zondermeer de hoogvlakte op. Stop eerst je broekspijpen in je sokken. Wij hadden nog dagenlang een herinnering  van ons uitstapje. Onze enkels waren rood van de bulten, muggen!