Een regenachtige dag, een goede dag van een rondrit. ik besluit vandaag naar Ringebu te rijden. De staafkerk daar is nog niet in mijn bezit. De route gaat over de Valdresflya. Door het slechte weer ziet het er hier allemaal wat desperaat uit. Maar wel schitterend mooi! Eerder deze week reed ik de weg door de Jotunheimen tot het hoogste deel, tot aan de jeugdherberg, in de zon. Nu is het mistig op de hoger gelegen delen van de weg. De donkere wolken geven een fascinerend beeld en zorgen voor mooie foto's. Zeker tegen de witte sneeuw.

   De lage bewolking zorgen voor mist over de bergen. Wazige bergen in contrast met de natte sompige, en daardoor donkere ondergrond van mossen en stuikjes. Zoals hier op een willekeurige stopplaats op 1275 meter hoogte. En bij Vargebakken.

   De weg gaat weer naar beneden en de begroeiing veranderd. Van de ruige hoogvlakte kom je in de groene loofbossen terecht. En hier ontspringt ook de rivier de Sjoa.

   Ik maak een stop bij de Ridderspranget. De Sjoa perst zich hier door een nauwe kloof en dit gaat gepaard met stroomversnellingen en draaikolken. De naam „Ridderspranget“ betekent de „Sprong van de Ruiter“, en is afgeleid uit het verhaal van de ridder Sigvat Kvie. Ridder Sigvat Kvie is na het stelen van een bruid in Sandbu in Vågå, over deze kloof gevlucht met het mooie meisje Skårvangssola in zijn armen. Ridder Ivar Gjesling volgde dicht op zijn hielen om samen met zijn mensen de gestolen bruid terug te halen. Om aan iedereen te tonen wat er zou gaan gebeuren met diegene die probeerde om hem gevangen te nemen, duwde Sigvat Kvie één van zijn eigen mensen in de waterval.

   Als je de kloof gaat zien neem dan ook de tijd om een stukje rond te wandelen. dat is hier zeker de moeite waard. Verwacht geen kilometers lange tocht, maar het is hier heerlijk om even de benen te strekken na een autorit. En misschien kom je hier ook nog wel een eland tegen. Ik helaas niet.

   Even later op de E16 zie ik ineens dit voor mij: wielrenners! Het blijkt Den store styrkeprøven te zijn. Een jaarlijks wielerevenement. In drie dagen tijd rijden de wielrenners van Trondheim naar Oslo. Een afstand van 540 kilometer. Sommige rijden het in 46 uur! Na het uitrijden van deze proef krijgt men een herinneringsmedaille. En na de 10e, 20e enzovoort, is er een speciale medaille. Net als bij ons de vierdaagse van Nijmegen, maar dan op de fiets.

    En voor de oplettende: voor mij rijdt een bus van OAD, ja die kom je overal tegen. Ik vervolg mij weg over de E16 en haal hier en daar een wielrenner in. En dan ben ik op mijn bestemming voor vandaag, Ringebu. De staafkerk is open en ik besluit hem van binnen te gaan zien. Een goede keus. Ten eerste loop ik hier droog en al snel blijk ik alleen in de kerk te zijn. Met mijn fototoestel. De twee gastvrouwen staan buiten gezellig samen te kletsen. Ze horen door de dikke deur het klikken van het fototoestel niet. En ik klik snel wat foto's. Als ik even later ook de kerk verlaat is duidelijk te zien dat de twee meisjes vergeten waren dat er nog iemand in de kerk was. De kerk zelf staat er vandaag triest bij, zo in de regen. Misschien dat ik volgende week nog in de buurt kom met beter weer.

    Op de terugweg is het alleen maar regen. En aan de andere kant van de weg nog steeds wielrenners. Alleen of in grote groepen. Maar allemaal erg nat. Ik ga via dezelfde route. Het weer is inmiddels alleen maar verslechterd. Op de Valdresflya rijd ik nu niet door mist maar door donkere regenwolken. Een heel vreemd gezicht. ik dacht dat ik vlekken voor mijn ogen zag, van vermoeidheid of zo maar vlak boven de weg hangen donkere wolkenflarden. En als ik er doorheen rij regent het op die plek. Een verregende dag? Nee hoor, een welbestede dag. Ik ben lekker op weg naar mijn droge hutje en ga vanavond genieten van de garnalen die ik vandaag in Vinstra kocht. En ik ga hopen op beter weer. Dat wel!