Vandaag zijn we vroeg opgestaan. Zo hebben we een lekkere lange dag. We gaan vandaag kijken of de Valdresflya of de Hardangervidda te bereiken is. En of een van deze twee te berijden is. Als we op weggaan is het nog donker.

  We gaan richting Hønefoss en dan door het Hallingdal naar Gol. Onderweg zien we natuurlijk weer de mooiste vergezichten, meren, rivieren, beken en zelfs watervallen. Al zijn die nu verstilt door de vorst. Nu is Noorwegen mooi en zie je onderweg mooie dingen. Maar met al het ijs en sneeuw is het toch allemaal wat spectaculairder. Kijk zelf maar.

   Zoals ik al vermelde gaan we nu richting Gol. In Gol staat een grote staafkerk. Eigenlijk stond hier een grote staafkerk. De staafkerk die tegenwoordig in Gol te zien is is een replica van de originele staafkerk, die in het Norsk Folkemuseum in Oslo staat.

Een hele mooie staafkerk, die van Gol.

   Op borden langs de weg staat aangegeven dat er over de Hardangervidda in colonne wordt gereden. In colonne rijden houdt in dat een groep auto's gelijkertijd de de Hardangervidda kan passeren, achter een sneeuwschuiver aan. Dit houdt zeer zeker ook in dat je de hele weg af moet rijden en dat wij daarna weer in colonne terug zullen rijden. Hier hebben we geen zin in en we besluiten bij Hol om naar Aurland te rijden. De weg is glad en vol ijs, ik zou er niet aan moeten denken hier te moeten rijden maar Martin durft het wel aan. De auto heeft winterbanden ( wat overigens in Noorwegen verplicht is in de winter ) en het is rustig op de weg. Bij een klein plaatsje genaamd Myrland stoppen om foto's te maken en wat te drinken. Martin gaat daar aan wat werklui vragen of het mogelijk is om met winterbanden door te rijden. Steeds meer tegenliggers hebben rijden met spikes en dat maakt ons wat onrustig. Volgens hen gaat het best maar ze vertellen ons ook dat de Hardangervidda open is voor verkeer. Dus keren we en gaan we richting Geilo. Een route die ons weer veel moois te brengen heeft.

   Maar het mooiste komt nog. De Hardangervidda is inderdaad open. We kunnen er op! Over de weg rijden grote sneeuwschuivers op en neer om de weg sneeuw vrij te houden. We zagen de trein naar Bergen voorbij komen. Als er veel sneeuw op de rails ligt rijdt deze trein met een grote sneeuwschuiver voor op de locomotief. Nu ligt er schijnbaar niet zoveel sneeuw want de trein had geen sneeuwschuiver. Maar voor ons ligt er genoeg sneeuw. Van de huizen zag je alleen de daken nog.

   Bij het stuwmeer was een ware sneeuwstorm. De stuifsneeuw werd door de harde wind over de weggeblazen en met de zon die vals onder de wolken doorkomt was het zicht ineens erg slecht. Maar gelukkig staan er overal stokken naast de weg om de weg aan te geven. Hier kon Martin dus gewoon tussendoor rijden. Makkelijk zat, hé Martin?

   De stokken die overal langs de weg staan geven de loop van de weg aan. Op deze manier kan bij hevige sneeuwval de weg terug gevonden worden en sneeuwvrij gemaakt worden.                          De ondergaande zon gaf de sneeuw een steeds wisselend uiterlijk. Nu begrijp ik ook waar de term ijspastels vandaan komen. Wij zagen ijsblauw, ijswit en ijsrood.

   De Hardangervidda in de winter, vol met sneeuw en met al deze kleuren, wat een schitterend spektakel! Ik hoop in een volgende vakantie terug te komen in de zomer. Om na de kleuren van de winter ook de kleuren van de zomer te zien. En waar ik alleen maar sneeuw zag moet een groot stuwmeer zijn. En onder die daken zitten huizen. Ik zal het gaan zien.

  noot: inmiddels weet ik dat de weg over de Hardangervidda, RV 7, in de winter wordt opgehouden. Bij zware sneeuwval wordt er in colonne gereden, achter de sneeuwschuiver. De Vadresflya, RV 51, is in de winter altijd gesloten. Deze weg sluit in oktober/november en gaat pas in mei weer open.