Een schitterende dag. En dat komt helemaal perfect uit. Vandaag wil ik een wandeling op de Dovrefjell gaan maken. En met de zon vol aan de hemel en slechts hier een daar een wolkje kan het niet beter. Onderweg maak ik een paar stops. Het is hier zo mooi en dat wil ik niet zo maar voorbij rijden. Natuurlijk worden er ook weer foto's gemaakt. Ik kan je dus laten zien hoe mooi deze 200 kilometer lange rit van Heidal naar de Dovrefjell is. Een rit die overigens begon met een onverharde weg met een hellingspercentage van 16%. Daar was ik dan weer niet zo blij mee. Maar gelukkig, ik had geen tegenliggers.

    De tolweg bij Hjerkinn, die naar de Snøhetta leidt was jammer genoeg nog gesloten. Nu was de enige mogelijkheid om de Dovrefjell op te gaan bij de Kongsfjell Fjellstue. En dat heb ik dus gedaan. Alles klaargemaakt, omgekleed, de E6 overgestoken en vervolgens de Divra over overgestoken. En dan nog onder de Dovrebaan door en het hek openen.

     De route die ik ga volgen gaat naar de Reinheimhytta. Dat is een wandeling van 14 kilometer. De route is gemarkeerd met de bekende rode T. De route begint op zo'n 900 meter hoogte. Het eerste stuk is wel wat stijl. Maar als je op 1000 meter hoogte ben gaat het pad geleidelijker omhoog naar zo'n 1150 meter. En hier op de Dovrefjell is leven genoeg. Maar wel razend snel. Een paar maal schiet er een lemming over het pad. Langs het pad staan hier nog bomen en struiken. De lemmingen schieten hier snel onder en probeer ze dan maar weer eens terug te vinden. Naast het pad loopt een beekje. Heel gezellig, kabbelend naar beneden.

     Boven de 1000 meter verdwijnen de bomen en kom ik de eerste, of eigenlijk de laatste sneeuw tegen. Op schaduwrijke plekken ligt nog sneeuw. En zo sta ik deze vakantie voor de tweede maal in mijn korte broek in de sneeuw. Op deze hoogte veranderd het uiterlijk van de Dovrefjell. Van bos naar toendra. De bergen hier zijn afgerond en geven het landschap een golvend uiterlijk.

    Op de bovenstaande foto is hij al te zijn. En als ik naar over het pad naar boven gewandeld kom heb ik plots zicht op de Snøhetta. Dominerend en met de vorm van een hoefijzer, je herkent hem direct. De Snøhetta is een bergmassief met 4 toppen. Stortoppen is de hoogste (2286 meter). Midtoppen is 10 meter lager. Deze twee bergtoppen zijn afgerond en vrij eenvoudig te beklimmen. De andere twee toppen, Hettpiggen (2255 m) en Vesttoppen (2249 m) hebben scherpe pieken.

    Gelukkig kijk ik regelmatig waar ik mijn voeten neer zet. Anders had ik dit kleine bruine bolletje misschien wel geplet.....

    Het is het kuiken van de Dotterel of morinelplevier. De moeder van het kuiken loopt piepend rond om mijn aandacht maar te trekken. En mij weg van haar kuiken te lokken. Ik laat het kleintje met rust. Alleen een foto en dan ga ik verder. Als ik even later een groep wandelaars tegen kom wijs ik hen erop dat er een kuiken op de weg ligt. maar waarschijnlijk is het dan allang naar een veel veiliger plekje gelopen.

    En zo wandel ik nog lekker verder. Na een dikke 2 uur vind ik dat ik nu heel snel de muskusossen moet gaan zien. Verderop gaat het pad een bocht om. Ik besluit tot daar te lopen. Als daar geen dieren, de ossen of rendieren, te zien ga ik terug. Alleen wandelen is heerlijk. Ik geniet volop. Van de rust, de natuur en het met mijzelf zijn. Maar ik moet ook nog zo'n 2 uur terug wandelen. Dus even gaan kijken wat er na de bocht is en dan terug. En dan wordt ik gewenkt door twee mensen die op een steen zitten. Ik ga er heen en ja, daar zijn ze, de muskusossen! Een groep van 7 stuks, waarvan 1 heel groot en 1 nog klein. Ze lopen ver weg en ik mag de verrekijker even gebruiken. Wauw, wat een beesten. De foto's zijn met digitale zoom gemaakt dus niet zo van kwaliteit. En de ossen liepen ver weg. Maar ik heb ze wel gezien en daar ging ik toch ook voor.

    En als de muskusossen weg zijn kan ik terug gaan wandelen. Beneden op het pad kom ik nog lemmingen en een berkenmuis tegen. Een voor deze omgeving typerend diertje. Maar net als de lemmingen razend snel. Het mag duidelijk zijn, het was een heerlijk dag. En thuis kan ik nog lekker nagenieten met een boek en een glas wijn op het bankje voor de hut.