Buerdalen

   Als we opstaan, schijnt de zon alweer volop. Dit wordt een mooie dag. En dat komt goed uit. Voor vandaag staat Odda op het programma. Of eigenlijk de gletsjer bij Odda, de Folgefonna. Maar zover is het nog niet. Eerst douchen en ontbijten. Lekker buiten in het zonnetje. Ontbijten dan. Het douchen doen we in de daarvoor bestemde gebouwen. Dat ziet er hier allemaal keurig uit. In Kinsarvik kopen we een paar verse broodjes, voor straks bij de lunch. Odda is niet ver van Kinsarvik maar wij doen er wel heel lang over. Hoe dat komt? Kijk zelf maar.

   Het water van het Sørfjord is zo glad als een spiegel. En werkt dus ook als een spiegel. En dat geeft hele mooie plaatjes. En natuurlijk moesten ook de bloeiende boomgaarden er aan geloven. Schitterend toch, bloesem van fruitbomen tegen een achtergrond van fjord en besneeuwde toppen van de bergen.

   In Odda zijn we bij de Tourist Information gaan informeren naar een voor ons geschikte wandeling. Een wandeling die niet te lang is en niet te zwaar. Maar wel graag met minstens zicht op de gletsjer. Wel, dat kan. Als we naar de Buerbreen rijden kunnen we na een half uurtje de gletsjer goed zien. Daarvandaan is het nog een uur tot de gletsjer. Wel daar gaan we voor. Even zoeken naar de juiste weg. Maar dan zijn we er al snel. Dikke sokken en bergschoenen aan, rugzakjes gepakt, fototoestel mee en op weg.

de Buerdalen

   De  Buerbreen is een van de drie zijarmen van de Folgefonna. De Folgefonna heeft een oppervlakte van zo’n 220 km² en is in de grote de derde van Noorwegen. En tevens de meest zuidelijke gletsjer van Noorwegen. De gletsjer bedekt de toppen van het gebergte op het schiereiland tussen het Hardangerfjord en het Sørfjord. Het hoogste punt van de gletsjer ligt op 1661 meter. De gletsjer en het gebied er om heen is sinds 14 mei 2005 een Nationaal park.

   De bergen rond het dal zijn vrij steil. En helaas moet Petry het halverwege opgeven. We eten met elkaar de broodjes op. En dan gaat Petry terug en ga ik samen met Martin verder. Een paar keer heeft Martin mij letterlijk en figuurlijk omhoog gesleept. Op weg naar boven passeren we een waterval. Over het water liggen houten vlonders. Een beetje wiebelig maar dat went snel. Het is een schitterend wandeling. Zeker de moeite waard. Meer  over de wandeling vind je binnenkort op de website Fossen, onder het item wandelingen.

 de Buerbreen

   Weer terug beneden genieten we even na en drinken de restanten water op. Daarna gaan we terug naar Kinsarvik. Inkopen doen voor de bbq. Maar voor we daar zijn maken we toch nog een fotostop bij het Sørfjord. Het water is nu nog gladder dan vanmorgen. En dat kunnen we niet zo maar aan ons voorbij laten gaan.

het Sørfjord, glad als een spiegel

   Het plaatsje Kinsarvik lijkt zo nietszeggend. Een supermarkt, campings en wat toeristenshops. Maar deze plaats heeft een roerige geschiedenis. Het toerisme in Kinsarvik kent een voor de stad vervelend verloop. Tot de jaren 70 van de vorige eeuw was de haven van Kinsarvik een van drukst veerboothavens van Noorwegen. Nu nog ligt aan Kinsarvik de enige weg tussen Oslo en Bergen die het hele jaar open is. Maar met de komst van Hardangerbrua, rond mei 2011, zal Kinsarvik alleen nog maar aan een uithoek van het Sørfjord liggen. De route waarmee veel toeristen van de oost naar west, of van zuid naar noord rijden loopt dan niet meer langs Kinsarvik.

   De kusten van Hardangerfjord zijn steil en rotsachtig. En dat konden de Vikingen goed gebruiken. Elke aanval op Kinsarvik moest over het water, per boot gebeuren. De gletsjers van de Hardangervidda gaven samen met de lange, smalle, en diepe wateren van het Sørfjord bescherming aan Kinsarvik. Het was een ideale verdedigingspositie voor Vikingen. De vlakke aarden banken bij de mond van de Kinso rivier waren zeer geschikt voor het bouwen en repareren van het zogenaamde Longship

monding van de Kinso

    De Vikingen van Kinsarvik zouden goede contacten met Sami van Hardangervidda gehad hebben. De huidige bevolking van Hordaland zijn zelden lactoseintolerant, en dit komt waarschijnlijk doordat men onderling met de Sami huwde of kinderen kregen. Mogelijk zijn de saga's die de vergadering van Vanir en Æsir weergeven de mythische resten van de daadwerkelijke vergaderingen van Sami en Horder ( bewoners van Hordaland ).

   Later kwam het christendom naar Noorwegen. Veel Vikingen waren naar IJsland gevlucht. De nog in Noorwegen gebleven Vikingen verzetten zich tegen het oprukkende christendom en brandden de houten staafkerken werden af. Om te verkomen dat ook in Kinsarvik de kerk ook afbrandde bouwden men hier de stenen kerk. En deze kerk staat hier nog steeds. Vlak bij het oude boothuis waar ooit het Longship van de Vikingen lag.

Kinsarvik

     Ik besteed veel tijd en aandacht aan het maken van mijn websites. Ik hoop dat je hier respect voor hebt. Met andere woorden dat je geen teksten of foto’s van mijn site haalt zonder mijn toestemming. Dank je.