Deze donderdag begon weer met zon. Dat is al twee keer een "on". Drie maal is scheepsrecht. Vandaag ga ik naar Rondane. Nationaal park Rondane vormt samen met de nationale parken Dovrefjell en Jotunheimen de Nasjonalparkriket. Of wel het Nationale parkenrijk. Drie schitterend natuurgebieden, in het hart van Noorwegen. Maar ook drie zeer verschillende gebieden. In de Jotunheimen vind je de hoge bergen en gletsjers, op de Dovrefjell vind je een meer glooiend, golvend landschap. En Rondane is rotsachtig, met slechts schaarse begroeiing door de voedselarme grond. Het is geen lange rit vandaag. Wel weer een onverharde bergweg en een tolweg. Maar daar ben ik inmiddels aangewend. Vorig jaar hoefde ik alleen in Kristiansand tol te betalen maar nu is het bijna dagelijkse kost. Helaas is de lucht betrokken maar het uitzicht is er niet minder op.

    Het is echter wel drukker dan dat ik gewend ben. Meerdere wandelaars lopen over het pad en ook komt er regelmatig een fietser voorbij. Ik ga van het pad af en loop een stukje verderop langs een riviertje dat uit de bergen naar beneden stroomt.

     In dit gebied leeft veel wild, waaronder wilde rendieren. Om de rendieren de rust te geven die zij nodig hebben zijn de wandelpaden omgelegd. De kans dat rendieren en wandelaars elkaar ontmoeten is zeer klein. Jammer voor de wandelaars meer wel beter voor de rendieren. Als rendieren verstoord worden is er namelijk een kans dat zij hun jongen in de steek laten. En dus pech voor mij. Helaas heb ik nog meer pech. Als ik een half uurtje gelopen heb stop mijn fototoestel er mee. Gelukkig heb ik er twee bij me maar toch vervelend. Mijn GPS geeft aan dat de batterijen leeg zijn. Ik besluit terug te lopen naar de auto om beide apparaten terug te brengen. Dat scheelt weer gesjouw. En dan heb ik dit schitterend uitzicht op de Jotunheimen. En daar schijnt de zon wel op.

     Hier wordt de lucht echter steeds donkerder en dreigender. En nu ik hier toch al bij de auto ben besluit ik Rondane te laten voor wat het is. Ik hoop hier zeker nog eens terug te komen en de wandeling te maken die ik had willen doen. Of een andere, want er zijn hier mogelijkheden genoeg. Ik besluit naar Vågåmo te gaan. Hier staat een staafkerk, voor deze vakantie de laatste die ik wil gaan zien. Aangekomen blijkt de kerk in de steigers te staan. Jammer maar vanuit een andere hoek kan ik toch wat mooie foto's maken. Ik ga de kerk ook in. En als ik alleen ben kan ik het weer niet laten. Ik maak ook binnen wat foto's. Een mooi kerkje, dat is het zeker wel. En zeker binnen in de kerk. Een bezoekje waard, en het kost maar 20 Nok. Deze staafkerk werd voor het eerst genoemd in 1130. De voorzijde van de kerk en de grote crucifix zijn middeleeuws. De preekstoel en het altaarstuk stammen uit 1600.

    Na de kerk te hebben bezichtigd loop ik nog wat rond in Vågåmo. Niet echt bijzonder maar ik had nog wat boodschappen nodig. Als ik een half uurtje later langs de kerk kom blijkt deze afgesloten te zijn. Er zal later een begrafenis zijn. ik was mooi op tijd. En wat nu gedaan? Het is nog maar net 3 uur dus nog volop de tijd. Ik weet wel wat. Ik ga richting Heidal en maak een stop in Otta. Kan ik even informeren naar een internet aansluiting om mijn weblog te kunnen maken want dat wil in Heidal niet echt lukken. Onderweg zie ik dit, bomen in het water... de bomen blijken bij nadere beschouwing op kleine eilandjes of zo te groeien, maar staan wel gedeeltelijk onder water. Een heel apart gezicht.

     Ik ga langs een grote camping om te vragen of ik gebruik mag maken van hun draadloze internet aansluiting. Maar helaas, ze zitten hier momenteel zonder internet. Verder dan maar weer. Hier in de buurt is een natuur-verschijnsel genaamd Kvitskriuprestein, de priesters van witte scree*. Deze aardpyramides zijn gevormd door erosie en zijn zeer zeldzaam in Europa. Buiten deze in Otta zijn er nog een paar minder imposante in Gulbrandsdalen. Ze zijn te vinden in totaal 25 Europese landen en dit zijn de enige die gevonden zijn in het gebied boven de Alpen. De compacte witte morainegrond, een overblijfsel uit de vroegere Ijstijd, is hard en compact als hij droog is, maar bij regen en bij overstromingen spoelt hij makkelijk weg. De rotsen op de bovenkant van de pyramides hebben hen beschermd terwijl de regen de omringende grond wegspoelden. De hevige regenbuien die hier kunnen vallen en ook de stijle helling speelt een rol in de vorming van deze aardpyramides. De vorming van de pyramides is een voortdurend proces dat bescherming moet worden. De  pyramides groeien langzaam, stort in en wordt vervangen door een nieuwe. Van een afstand, geven de witte pyramides, bedekt met een zwarte steen de indruk van een groep priesters, vandaar de naam. De Kvitskriuprestein zijn bij Koninklijk besluit beschermd sinds 24 juni 1977. *Scree is de benaming van gebroken rots of gesteente en gevonden wordt op de helling van bergen en klippen, het woord stamt uit het oud-Noors.

    Om hier te komen is weer een hele toer. Een tolweg en een steile helling. Bij de slagboom van deze tolweg is ook het oudste stuwdam van Noorwegen te zien. Helaas, wel gezien maar niet gerealiseerd wat het was. Nu is de stuwdam op zich ook niet zo interessant, naar mijn mening. Maar direct achter deze stuwdam is een mooie waterval te zien. Daar wil ik wel een foto van maken. Alleen zie ik de waterval pas als ik al op de weg rij. Jammer dan maar geen waterval. Het was weer een welbestede dag. Veel gedaan, veel gezien. Nu lekker naar mijn hutje terug. Een glaasje wijn gaat er wel in.

Ik heb nog wat rondgelopen in Vågåmo, ik moest geld pinnen. En een late lunch gekocht. Én voor vanavond een salade, voor bij de goulash.

En daarna weer op pad. Naar otta. Op zoek naar een Internetaansluiting. Helaas is Heidal Rafting niet te vinden. Ik heb wel een adres, hier in Otta, maar waar is dat. De tourist information is al dicht. En bij de camping Otta toeristcentre is de verbinding out of order. Dan maar naar een bezienswaardigheid hier. De Kvitskriuprestein. Dat zijn aarde piramides. Ontstaan door verschuiven en naar beneden vallen van de aardlagen op de berg. Deze Kvitskriuprestein zijn per Koninklijke besluit beschermd. En Noorwegen zou Noorwegen niet zijn als ze er nog iets bijzonders bij hadden. Het zijn de grootste aardpiramides van Noord-Europa. Ik wist niet eens dat zo iets bestond, laat staan dat er nog grote en kleine in zijn.

**kvitskr

Op de weg terug naar huis, als ik bij Sjoa de E6 afga, zie ik ineens een bord van Heidalrafting. Dus toch. Ik dacht al steeds dat ik iets gevonden had in Sjoa en niet helemaal in Otta. En nu maar hopen dat het straks daar wel werkt….