Een trieste dag... regen, donkere wolken en koud bovendien. En dat komt goed uit. Gisteren wist ik het al, ik ga vandaag de tocht over Jotunheimvegen rijden. En het is dus echt tour weer. De tocht gaat voor mij vanuit Heidal over Skåbu, daar ga ik dan de Jotunheimvegen op. Vervolgens rij via de Valdresflya weer terug naar Heidal. Een rondje van zo'n 200 kilometer. De eerste stop is dus Skåbu. Daar vind ik een replica van de staafkerk die oorspronkelijk in Garmo stond. De staafkerk van Garmo staat nu in het museum Maihaugen in Lillehammar. De kerk in Skåbu werd in 1927 gebouwd.

    Vreemd genoeg heb ik nooit eerder iets over deze staafkerk vernomen. Vreemd omdat andere replica's wel genoemd worden in boeken ed over staafkerken. De originele staafkerk van Fortun bijvoorbeeld is verhuisd naar Fantoft ( bij Bergen ) en nadat hij daar afbrandde opnieuw gebouwd. Daar staat dus ook een replica. En ook in Gol staat een replica. Het origineel staat in het museum in Oslo.

    Maar lang genoeg nagedacht over de staafkerk. Ik ga verder. En dan stuit ik op een Falkenfangeranleggen. Een uit de 17^e eeuw stammende valkenval en de enige die volledig gerestaureerd is. Voorheen is er in dit gebied zoveel jacht gemaakt op valken dat de valken hier zo goed als verdwenen waren. De gevangen valken werden tam gemaakt en getraind voor de jacht met valken, de valkenjacht. Dit gebuerde grotendeels door Nederlanders en Duitsers. De jacht op valken is nu verboden, de valk is een beschermde diersoort. De valkenjacht is niet verboden, hier worden nu gefokte dieren voor gebruikt. De valk komt langzaam weer terug in deze gebieden.

   Naar de val toe loopt een goed gemarkeerd pad, ongeveer 1 1/2 kilometer lang. En daar bovenop heb je ook nog eens een schitterend uitzicht.

   Het is hier echt schitterend. Ondanks het mindere weer, het is vandaag echt koud, geniet ik weer zo van Noorwegen. Geniet maar even lekker mee. Heb ik iets te veel gezegd?

    Uiteindelijk kom ik bij een slagboom. Ik vroeg mij al af waar ik tol moest betalen. Wel bij Haugseter, een hut wat verderop. Bij de slagboom moet alleen een formulier ingevuld worden. Het is ook bij elke slagboom weer een verrassing. Van de andere kant komt een Nederlandse auto aan. Laat ik nu net hier, waar ik nog geen auto tegen ben gekomen, de enige twee Nederlanders waarmee ik in contact ben gekomen, tegenkomen. Zij waren het ook die mij riepen, eergisteren op de Dovrefjell. We praten nog wat na over de ossen en de kwaliteit van de foto's van ossen en vervolgen onze weg dan weer. Haugster is gelegen aan het Vinservatn, een groot bergmeer. Vissen is hier een heel populaire bezigheid.

   In de hut eet ik een soort pancake, warm en vers gebakken en met geklopte zure room en jam. En dat is erg lekker. In de directe omgeving van de hut maak ik nog wat sfeerfoto's. Onder andere van de gele kwikstaart.

     Als ik de Valdresflya op ga kom ik in mist en regen terecht. Soms is de mist erg dik. Ik zie dat de sneeuw nu hard smelt. Er ligt veel minder sneeuw dan de eerste keren dat ik hierover reed. Maar Bygdin staat nog steeds droog. In dit bergmeer is het waterpeil nog zo laag dat de boot nog niet kan varen. Nu zou de boot op zijn vroegst pas op 30 juni gaan varen. Maar ook dat zit er niet in. Als de weg weer naar beneden loopt knapt het weer op. Het is weer droog en de mist verdwijnt ook. Ik maak nog eenmaal een stop op de Valdresflya. Op dezelfde plek. En eindelijk zie ik waar ik al zo lang naar op zoek was. Rendieren. Aan de overkant lopen drie rendieren. Waarschijnlijk een groepje jonge mannetjes. Tussen mij en de dieren loopt een riviertje van smeltwater. Ik maakte er pas nog mooie foto's van. Ik kan dus niet dichtbij komen. Maar ze staan er echt!

     Nu kan ik naar huis. Naar mijn hutje en genieten van alles wat ik vandaag weer zag. En morgen mijn laatste dag ...