Vandaag blijven we waar we zijn. Niet de hele dag in Lom natuurlijk. Nee, we trekken er wel op uit maar ook de komende nacht slapen we in deze hut in Lom. Als we opstaan schijnt de zon al uren. En omdat we vannacht hier blijven kunnen we na het ontbijt, buiten in het zonnetje, gelijk wegrijden. Vandaag gaan we naar de Sognefjell. Dit is een hoogvlakte in de Jotunheimen. Op de rotonde in Lom gaan we de RV55 op, een van de toeristische routes. Of beter gezegd, de eerste toeristische route. Deze route werd in 1997 aangewezen als toeristische route. Deze bergpas loopt hoog door de bergen langs het blauwe ijs van Jostedalsbreen, de grootste gletsjer van Noorwegen en langs de hoogste berg van Noorwegen, de Galdhøpiggen, langs scherpe pieken en bergmeren. De Sognefjellvegen loopt van het Sognefjord naar het Gudbrandsdal.

   Volgens zeggen leven hier zowel wilde als tamme rendier, en beneden, in de valleien, leven de elanden en herten. In de hoge bergen, broeden de adelaars en ruigpoot buizerd. In oostelijke gebieden kunnen er beren, lynx en veelvraten voorkomen. Echter zien zal je ze waarschijnlijk niet. Behalve dat ze zeer zeldzaam zijn, zijn ze ook schuw.

op de foto´s hierboven kan je zien hoe hoog de bergen zijn,

huizen op de 2e foto en skiërs op de 3e foto.

   Op de Sognefjell aangekomen zien we een grote sneeuwvlakte. En met de zon en de witte bergen tegen de blauwe lucht is het hier schitterend mooi. Op de hoogvlakte, deze ligt boven de 1400 meter, wordt vandaag volop gelanglauft. En vanwege het mooie weer doet men dit in een korte broek en T-shirt. Als we een stop maken om naar het langlaufen te kijken zien we sporen van lemmingen. Langs de kant van de weg zie je duidelijk de holletjes en even later zie ik inderdaad een lemming over de sneeuw hollen. En als we verder op de Rv55 verlaten en de Tindevegen op gaan zien we overal lemmingen over de sneeuw hollen. Op deze tolweg is het heerlijk rustig en ook hier ligt nog volop sneeuw. En de over de sneeuw rennende lemmingen is een heel grappig gezicht. Zullen ze nu denken dat ze niet gezien worden?

Een lemming rent hard! (foto Petry )

   Als we onder de sneeuwgrens komen rijden we terug en gaan we weer verder op de Rv55. We vervolgen onze reis richting Urnes. Natuurlijk naar de staafkerk van Urnes. Deze staafkerk is de oudste nog bestaande staafkerk. Hij is gebouwd in de eerste helft van de 11^e eeuw. In het noordportaal zijn unieke houtsnijwerken te zien. Deze beelden de strijd tussen goed en kwaad uit: dierfiguren vechten met slangen. De staafkerk van Urnes staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

   Helaas is de staafkerk vandaag niet geopend voor publiek en moeten wij het met de buitenkant doen. We wandelen om de kerk en ik fotografeer hem van alle kanten en let op alle details. Vooral het houtsnijwerk heeft mijn aandacht. Ik heb wat meer werk als Petry maar mijn vrienden wachten geduldig. Lekker in het zonnetje!

   Als de hele staafkerk dan uiteindelijk is bekeken en gefotografeerd lopen Petry en ik terug naar beneden, naar de weg. En ook hier staan de appelbomen in bloei. En hier met het Lustrafjord,  een zijarm van het Sognefjord, als achtergrond. En ook hier verder op de achtergrond besneeuwde bergtoppen.

   Na al dit moois gaan we huiswaarts. Onderweg raakt het steeds bewolkter en gaat het regenen. Een klein buitje. En ook bij de hut vallen een paar druppels. Maar gelukkig is de lucht weer snel geklaard en schijnt de zon weer volop. En eigenlijk is het hier nu behoorlijk warm geworden. Heerlijk, buiten eten en ook de avond brengen wij buiten door.

   Als je meer wilt weten over de staafkerk van Urnes kijk dan eens op Fossen, bij de staafkerk van Urnes. En op die zelfde site vind je ook meer informatie over het wel en wee van de berglemming.

Ik besteed veel tijd en aandacht aan het maken van mijn websites. Ik hoop dat je hier respect voor hebt. Met andere woorden dat je geen teksten of foto’s van mijn site haalt zonder mijn toestemming. Dank je.